ஒரு காதல் கதை – 9 & 10

அத்யாயம் 9

அடுத்த ஒரு மாதம் நான் அகிலாவைப் பார்க்கவேயில்லை; சரி பெண்ணு திருந்திவிட்டதுன்னு நினைச்சு நானும் சும்மாயிருந்திட்டேன். வெளியில் போனால் அவள் என்னைப் பார்ப்பது போல ஒரு ஃபீலிங் இருக்கும், ஆனால் சுத்திப் பார்த்தால் அவள் இருக்க மாட்டாள். இதெல்லாம் முதல் ஒரு வாரத்திற்குத்தான், பின்னர் உண்மையிலேயே அவளை மறந்துவிட்டிருந்தேன். கனிமொழி மட்டும் அவ்வப்போது வந்து பார்ப்பாள். அவ்வளவுதான். அகிலாவை பார்த்து மூன்று வாரம் இருக்கும், கனிமொழி ஒருமுறை என்னைப் பார்க்க வந்தாள். அவள் பின்னாடியே யாரோ வருவது போல் இருந்தததால், அவள் பின்னால் பார்த்தேன்.

“யாரண்ணே தேடுறீங்க, உங்க லவ்வரையா?”

“கனி, என்ன விளையாட்டிது, அவளே விட்டுட்டாலும் நீ விடமாட்டே போலிருக்கே?”

“அவ விட்டுட்டாளா, யார் சொன்னது?”

“பின்னே என்ன, நான் அவளைப் பார்த்தே பல வாரம் ஆகுது, சரி அவ என்னதான் சொல்றா?”

“ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கிறா, நீங்கதான் யாரையும் காதலிக்கலைன்னு சொல்லீட்டீங்களாமே, அதானால அன்னிலேர்ந்து ஒரே ஆட்டம் தான். நீங்க தான் அவளை பார்க்கலைன்னு சொல்றீங்க. அவளைப் பார்த்தா அப்படி தெரியலை, ஒரு வேளை உங்களுக்கு தெரியாம, சுத்திக்கிட்டிருக்கிறாளோ என்னவோ?”

“எப்பிடியோ போகட்டும், இந்த பயம் இருந்தா சரி, அதுமட்டுமில்லாம என் வம்புக்கு வராம இருந்தா ரொம்ப நல்லது.”

இந்த நிகழ்ச்சி நடந்து முடிந்த பிறகும் இரண்டு வாரங்கள் நான் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அன்றைக்கு நான் ரொம்ப சந்தோஷமாக இருந்தேன், நானாக எடுத்து பண்ணிக் கொண்டிருந்த ப்ரோஜட் ஒரு வழியா நல்லா முடிஞ்சு கிளெயண்ட் கிட்ட காட்டியாச்சு; இரண்டு மூணுதடவை பக் ஃபிக்ஸிங் எல்லாம் முடிஞ்சு நாலேஞ் ட்ரான்ஸ்ஃபரும் ஆகியிருந்தது; முதலாளி அன்னிக்குத்தான் இருபதாயிரம் ரூபாய்க்கு செக் குடுத்திருந்தார். அதுமட்டுமில்லாமல் என் காலேஜ் ப்ராஜக்ட்க்கும் இதை உபயோகப்படுத்தக்கிலாம்; என்ன சர்டிபிகெட் வேணுமின்னாலும் வாங்கிக்கன்னு கூட சொல்லியிருந்தார்.

ஆறு மணிக்கு கல்லூரிக்கு அருகில் உள்ள ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து நானும் சார்லசும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். தூரத்தில் கனிமொழியும், அகிலாவும் நடந்து வருவது தெரிந்தது. என்னமோ அன்னிக்கு அகிலாவை வம்பு பண்ணனும் போல் இருந்தது. ஆனால் எதற்கு வேலியில் போற ஓணானை எடுத்து வேட்டியில் விட்டுக்கணும்னு பேசாம இருந்தேன். சொல்லப்போனா ஒரு மாதம் கழித்து அவளைப் பார்க்கிறேன். அவர்கள் எங்களை நோக்கித்தான் வந்தார்கள்.

“அகிலா உங்ககிட்ட தனியா பேசணுமாம்,” என்றாள் கனிமொழி

“முடியாது!”

“அண்ணே கொஞ்சம் சீரியஸ்.”

“நீயே சொல்லு கனி!”

“அவதான் சொல்லணுமா, என்னன்னு தான் கேளுங்களேன்..”

அவளிடம் திரும்பி, “சரி சொல்லு!”

“தனியா பேசணும்…” சொல்லிவிட்டு குனிந்து கொண்டாள். நான் சொல்லாமலே சார்லசும் கனி மொழியும் நடக்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

“ஒரு பிரச்சனை..” – அகிலா

“என்ன பிரச்சனை?”

“என் கிளாஸ் பையன் ஒருத்தன் என்னை காதலிக்கிறேன்னு சொல்றான், எனக்கு பயமா இருக்கு.”

நான் சந்தோஷமாகி, “கன்கிராட்ஸ், ரொம்ப சந்தோஷம். அப்ப இனிமே என்னை விட்டுறுவ.”

“ம்ம்ம், சீரியஸ்…”

“சரி பிரச்சனை பண்றானா?”

“இல்லை பிரச்சனையெல்லாம் ஒன்னும் பண்ணலை, லெட்டர் எழுதிக் கொடுத்தான் அதான்”

“இதிலென்ன பிரச்சனை, பிடிக்லைன்னா பிடிக்லைன்னு சொல்லு, பிடிச்சிருந்தா லவ் பண்ணு, இதுக்கு என்னை ஏன் கேட்குற?” சொல்லிமுடித்ததும் தான் தாமதம். அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். இதுதான் முதல் முறை என் குடும்பத்தில் இல்லாத பொண்ணு என் முன்னாடி இப்படி அழுவது.

“ஏய் நான் என்ன சொன்னேன்னு இப்பிடி அழுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுற?”

“நான் உங்களைக் காதலிக்கிறேன்னு தெரியும் உங்களுக்கு, இருந்தும் இன்னொருத்தனை காதலின்னு சொன்னா அழாம என்ன பண்ணுறதாம்”

“இதென்னடி வம்பாயிருக்கு, நானா உன்னை காதலிக்க சொன்னேன், ஒரு மாசத்தில திருந்திட்டேன்னு நினைச்சேன் இல்லையா?”

“அது நமக்குள்ள உள்ள பிரச்சனை, நாம பேசி தீர்த்துக்கலாம். இதுக்கு ஒரு வழி சொல்லுங்க”

“என்ன சொல்லச் சொல்லுற?”

“நான் அவன்கிட்ட, ‘இந்தமாதிரி நான் மோகனை காதலிக்கிறேன், நீ வேற யாரையாவது பார்த்துக்கோ’ன்னு சொல்லப் போறேன்; இதுல நீங்களும் இருக்கிறதால உங்ககிட்டையும் சொல்றேன்” சொல்லிவிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

“நீ எனக்கு செருப்படி வாங்கித்தரப்போற, அதானே?” கொஞ்சம் கோபமாகக் கேட்டேன், திரும்பவும் அழத் தொடங்கினாள். நான் இப்போது எதுவும் பேசாமல் இருந்தேன். கொஞ்ச நேரத்தில் அங்கு வந்த கனிமொழி, “திரும்பவும் அழவுட்டுட்டீகளா, என்னண்ணா இது, சின்னப் பொண்ணை எப்பப் பார்த்தாலும் அழவைச்சி வேடிக்கை பார்க்கிறது.”

நான் கனிமொழியிடம் “அவ யார்கிட்டையும் எதுவும் பேச வேண்டாம், நான் அவன் கிட்ட பேசிக்கிறேன், கூட்டிட்டு போ இவளை இங்கிருந்து, எப்பப்பாரு அழுமூஞ்சியாட்டம் அழுதுகிட்டு” சொல்லி அவர்களை அனுப்பிவிட்டு, அடுத்த நாள் அந்தப் பையனை அழைத்து கண்டித்து அனுப்பினேன்.

அத்யாயம் 10

அதென்னமோ ப்ரோஜக்ட் நல்லா முடிஞ்சதில் இருந்தே அகிலா ஞாபகமாவே இருந்தது; அந்தப் பிரச்சனைக்கு பிறகும் கூட நான் அவளைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை; ஆனால் அவள் ஒளிந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள் என்று தோன்றியது. நானும் விளையாட வேண்டும் போல் தோன்றியது; அதனால் ஒரு நாள் விடுமுறை எடுத்துவிட்டு பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் பாட்டியை பார்க்க சென்றுவிட்டேன். அடுத்த நாள் கல்லூரியில் பர்ஸ்ட் மூணு மணிநேரமும் கம்ப்யூட்டர் லேப், அகிலாவுடைய கிளாசுக்கு பாடம் எடுக்க வேண்டிய லெக்சரர் வரவில்லை.

Head of the Department என்னிடம் வந்து, “தாஸ், கொஞ்சம் டைட் ஸெட்யூல், நீ அந்த ஃபர்ஸ்ட் இயர் ஸ்டுடண்டுகளுக்கு ஏதாச்சும் எடுத்துட்டு வந்திரேன்?”

“சார் சொல்றனேன்னு தப்பா நினைக்கக் கூடாது, எனக்கு உடம்பு சரியில்லை, வேணும்னா அவங்களை லேப்புக்கு வரச் சொல்லுங்களேன்” சொன்னதும், HOD, அப்பிடியா, உடம்பு சரியில்லையா பரவாயில்லை, லேப்புக்கு வரச்சொல்லிறுன்னு சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார்.

நான் அட்டெண்டர் ஒருவரிடம் சென்று அவர்களை லேப்பிற்கு வரச்சொல்லிச் சொல்லிவிட்டேன்; பிறகு, நேராக சார்லஸிடம் வந்து, “சார்லஸ், அவ வருவா. நான் இல்லைன்னா நிச்சயம் உன்கிட்ட வந்து கேட்பா, நீ எனக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னும் ரெஸ்ட் ரூமில் இருக்கிறேன்னும் சொல்லு!”

“மாமா, எதுக்குடா இது. இதுவரைக்கும் சரியா போய்க்கிட்டிருந்த நீ இப்ப ரூட் மாற்றாப்புல இருக்கு.”

“ரூட்டும் மாறலை ஒன்னும் மாறலை, அவ என்கிட்ட கண்ணாம்மூச்சி விளையாடுறா அதான்,” சொல்லிவிட்டு அட்மின் ரூமிற்குள் சென்றேன். அங்கே விசேஷம் என்னவென்றால், அட்மின் ரூமிலிருந்து லேபைப் பார்க்க முடியும் ஆனால் லேப்பில் இருந்து உள்ளே பார்க்க முடியாது. இது மாணவர்கள் தப்பு எதுவும் பண்ணாமல் இருப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டது.

கொஞ்ச நேரத்தில் லேபிற்கு வந்தாள், எங்க கிளாஸ் தான் உள்ளேயிருக்கிறதுன்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டதும் என்னைத் தேடினாள். நான் இல்லாததால், நேரே சார்லஸிடம் போய் என்னவோ கேட்டாள். பின்னர் நேராக அவளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த இருக்கையில் உட்கார்ந்தாள். கால் மணிநேரம் இருக்கும், நேராக லேப் அட்டெண்டரிடம் போய் என்னவோ சொன்னாள்; வேறு என்னவாயிருக்கும் அவளுக்கும் உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லி ரெஸ்ட் ரூமிற்கு வர நினைத்திருப்பாள்.

அவள் லேபை விட்டு வெளியே வந்தாள், நானும் அவள் பின்னே லேபை விட்டு வெளியே வந்து பின்னாலிருந்து அவள் தோளைத் தொட்டேன். பயந்து திரும்பியவளிடம், “ஏய் லேப்பில் இல்லாமல், எங்கடி ஊர் சுத்திக்கிட்டிருக்க?”

“சே…, நீங்கதானா, நான் பயந்திட்டேன். பின்னாலேர்ந்தெல்லாம் தொடாதீங்க பயமாயிருக்கு. ஆமா உங்களுக்கு உடம்புக்கு என்ன?”

“இனிமேல் தொடலை, ஏன் உடம்புக்கு ஒன்னுமில்லையே”

“நான் பயமுறுத்தாதீங்கன்ற அர்த்தத்தில் தான் சொன்னேன்.” இதுக்கு விளக்கம் வேறு. “நேத்திக்கு நீங்க வரலை, இன்னிக்கு சார்லஸ் சொன்னார் உங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு அதான் கேட்டேன்”.

“எனக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னா உனக்கென்ன?” சொல்லிவிட்டு அவளையே பார்த்தேன். மூஞ்செல்லாம் சிவந்து போனது உடனே, “ஏய் அழுதுத் தொலையாதே, இது காலேஜ், என் சீட்டைக் கிழிச்சிருவாங்க.”

“அழமாட்டேன், பயப்படாதீங்க. உடம்புக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லைல்ல, நீங்க இன்னிக்கும் லீவு போட்டிருந்தீங்கன்னா. உங்க வீட்டுக்கே வந்திருப்பேன்.”

“வருவே, வருவே. எங்கம்மாகிட்ட போட்டுக் குடுத்துருவேன். நீ என்னை காலேஜூல மிரட்டுறன்னு”

“நானா மிரட்டுறேன், நீங்கதான் சந்திச்ச முதல் நாளே கன்னத்தில் அறைஞ்சீங்க, அப்புறம் தினம் தினம் அழவைச்சுக்கிட்டிருக்கீங்க. நானும் சொல்றேன் அத்தைகிட்ட”

“சொல்லுவடி, சொல்லுவ…” நான் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது கனிமொழி அங்கே வந்தாள்.

“அய்யோ காதலர்கள் பேசும் போது குறுக்கே வந்திட்டனோ?”- கனிமொழி

“கனி, என்னம்மா இது. உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது. என்னய கேட்டா உன் பேருலத்தான் தப்பு. இவளை அதட்டி வைக்காம நீதான் தூண்டிவிட்டுக்கிட்டு இருக்க. இது ரொம்ப தப்பு”

“ஆமா தப்பெல்லாம் என் பேருலத்தான், உங்காளுக்கு ஒன்னுமே தெரியாது, பப்பா பாரு.”

“ம்ம்ம், இங்கப்பாரு உங்ககூட வெட்டிப்பேச்சு பேச எனக்கு நேரம் இல்ல, நானே உன்னை பார்க்ணும்னு நினைச்சேன். அம்மா உன்னை கூட்டிட்டு வரச்சொன்னாங்க. இந்த வாரம் வீட்டில ஏதோ விசேஷமாம். ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்திரு என்ன?” சொன்னவுடன் அகிலா தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.

“அண்ணே என்ன இது, அகிலாவை கூப்பிடுறதில்லையா? உங்க லவ்வரா இல்லைன்னா கூட என் தங்கச்சின்னாவது கூப்பிடலாமில்லை”

“கனி அவரை ஏன் வற்புறுத்துற? அவருக்குப் பிடிக்கலைன்னா விட்டிரு!” – அகிலா.

“கனி, அவளையும் கூட்டிட்டு வா, ஆனா வந்தா சும்மா இருக்க மாட்டாளே, அத்தேம்பா, கால்ல விழுவா, ஓவரா பில்டப் கொடுப்பா, அதான் பயமாய் இருக்கு. நார்மலா நடந்துப்பான்னா கூப்பிட்டு வா,” அவளைப் பார்த்து சொல்லிவிட்டு நான் நகர்ந்தேன்.

(தொடரும்…)

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s