ஒரு காதல் கதை – 11 & 12

அத்யாயம் 11

சனிக்கிழமை அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தார்கள், முதல் முறை இப்பொழுது தான் அவளை கவனித்தேன். அழகாகத்தான் இருந்தாள். அன்றும் எப்பொழுதும் போல சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். இரண்டு கைகளிலும் இரண்டு வளையல்கள், கழுத்தில் ஒரு சின்ன சங்கிலி என்று அதிகமாக அலங்காரம் செய்து கொள்ளவில்லை. முகத்திற்கு பவுடர் போடுவதில்லை போலிருக்கிறது. மிக நல்ல பழக்கம்; பத்து வயதிலிருந்து நானும் பவுடர் போடுவதில்லை. ஆகா அவளை ரசிக்க ஆரம்பித்து விட்டோம், இது தவறுன்னு நினைத்து சார்லசுக்கு போன் செய்து விளையாட வரச்சொன்னேன்.

நான் அகிலாவை கூப்பிட்டு, “அகிலா, அம்மாகிட்ட ரொம்ப பேசாதே, அம்மாவுக்கு பிடிக்காது, அப்பாகிட்ட பேசிடவே பேசி டாதே சொல்லிட்டேன்,” நான் சொன்னதும் அவள் ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தாள். நான் “உன் நல்லதுக்குத்தான் சொல்றேன், பேசணும்னா அக்காகிட்ட பேசு; என்னோட பொம்பள உருவம் தான் அக்கா; ஜாக்கிரதை, வாயைப் புடுங்குவா மாட்டிக்காதே!” அவள் சரி என்று தலையசைத்தாள். ஆனால் எனக்கு ஒன்றுதான் புரியவில்லை, நான் எதற்கு இதையெல்லாம் இவளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று.

சார்லஸ் வந்தான்; நாங்கள் பக்கத்தில் உள்ள கிரௌண்டில் கிரிக்கெட் விளையாட சென்றோம். மூன்று மணி நேரத்திற்குப் பிறகு வந்தபொழுது பூஜை முடிந்திருந்தது, அக்கா, கனிமொழி, அகிலா மூன்று பேரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் நேராக உள்ளே புகுந்து, “மோனா, நான் சொன்னேன்ல அந்தப் பொண்ணு இதுதான்” கனிமொழியும் அகிலாவும் ஒருவரையொருவர் மாறி மாறிப் பார்த்துவிட்டு என்னையும் பார்த்தார்கள்.

“டேய், நீ வந்தவுடனே சொல்றதில்லையா? நான் ஏதோ கனியோட ஃப்ரெண்ட்னு நினைச்சேன். இப்ப சைட் அடிக்க உரிமையா வீட்டுக்கே வர ஆரம்பிச்சாச்சா, முன்னையே சொல்லியிருந்தா இந்நேரம் அழவைச்சிருப்பேன்ல, சின்ன பொண்ணுன்னு சொன்ன, பார்த்தா அப்படித் தெரியலையே?”

“அக்கா, அண்ணே உங்ககிட்ட சொல்லிட்டாரா, எனக்கு உண்மையிலே தெரியாது. இவளை அழவைக்க நீங்க ரொம்ப சிரமப்படவேண்டாம். அண்ணே முறைச்சு ஒரு தடவை பார்த்தாலே அழுதுறுவா. அதுமட்டுமில்லாமல் இவ சிரிச்சா தான் அதிசயம். அண்ணனைப் பார்த்ததில் இருந்து தினமும் அழுகை தான்” கனிமொழி.

“மோனா எனக்குத் தெரியாது, நீதான் இவகிட்டையும் இவ தங்கச்சி கிட்டையும் எப்பிடியாவது சொல்லணும், கனியும் சேர்ந்துக்கிட்டு விளையாடுறா, இப்பெல்லாம் ரொம்ப டிஸ்டர்ப்பா இருக்கு. நான் குளிச்சிட்டு வந்துர்றேன். நீ பேசி வச்சிறு.”

அரைமணிநேரம் கழித்து வெளியே ட்ரெஸ் எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு வந்து பார்த்த பொழுது, மோகனாவும் அகிலாவும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கனிமொழி சமையல் கட்டில் அம்மாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன மோனா, என்ன சொல்றா?”

“பேசினேன், உங்கிட்ட சில கேள்வி கேட்கணும்?”

“ம்ம்ம் கேளு…”

“இவளை உனக்குப் பிடிக்குமா?”

“என்ன கேள்வியிது?”

“பதில் சொல்லு…”

“இங்கப்பாரு எனக்கு கனிமொழியைக் கூட பிடிக்கும்; அந்த மாதிரிதான் கேட்கிறேன்னா, இவளையும் பிடிக்கும். ஏன் கேட்கிற?”

“இல்லை, என்ன பிரச்சனைன்னு தெரிஞ்சிக்கலாம்னு தான். நான் நினைச்சேன் எல்லா பெண்ணுங்க கூட உனக்கு இருக்கிற மாதிரி எதுவும் ஈகோ பிரச்சனையோன்னு, ஏன்னா உனக்குத்தான் யாரும் உன் கருத்துக்கு எதிர் கருத்து இருந்தா ஒத்துக்க மாட்டே, இந்தப் பொண்ணு முதல் நாளே உன்னை திட்டியிருக்கு, அதனால ஏதும் ஈகோ பிராம்ப்ளமான்னு கேட்டேன்.”

“இல்லை, நிச்சயமா இல்லை, உங்கூட கூடத்தான் பாதி நேரம் சண்டை போடுவேன்; அதுக்கா உன்கூட ஈகோ பிரச்சனையா, சின்ன பொண்ணு, பதினேளு, பதினெட்டு வயதிருக்கும். இந்த வயதிலேயே காதல்னா கோபம்தான் வருது. அவங்கப்பா படிக்கிறதுக்கு அனுப்பினா, இவ இங்க வந்து காதல் பண்ணுறா. இப்பவாவது பரவாயில்லை, முன்னாடி எங்க போனாலும் பின்னாலையே வர்றது, வந்து என்னையே பார்த்துக்கிட்டிருக்கிறதுன்னு ஒரே ப்ராப்ளம். இப்ப திட்டினது பிறகு பரவாயில்லை, நான் அவளைப் பார்க்கிறது இல்லை, நல்லா நோட் பண்ணிக்கோ; நான்தான் அவளைப் பார்க்கிறதில்லை. அவள் என்பின்னாடி தான் சுத்துறான்னு நினைக்கிறேன்” சொல்லிவிட்டு அவளைப் பார்த்தேன்.

அவள் தலையைக் குனிந்திருந்தாள்.

“அப்ப உன் பிராப்ளம் அவ வயது, அவ படிப்பு, உன் கான்ஸன்டிரேஷன் அப்பிடித்தானே, அவளை உனக்கு பிடிக்கலை, அழகாயில்லை, எதிர்த்து பேசுறா இதுமாதிரியெல்லாம் ஒன்னுமில்லையே?”

“மோனா என்னயிது?”

“கேட்ட கேள்விக்கு பதில்”

“மேலோட்டமா பார்த்தா ஆமாம், ஆனா இந்தக் காரணங்களுக்காக எல்லாம் நான் அவளைக் காதலிக்க முடியாது. எனக்கு அந்த கான்ஸப்டிலேயே நம்பிக்கையில்லை.”

“இங்கப்பாரு உன்னைப்பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும். நீ சொன்ன இதையேத்தான் நான் அவகிட்ட சொன்னேன். முதல்ல ஒழுங்கா படி, இன்னும் இரண்டு மூணு வயசு ஆகட்டும். அவனைத் தொந்தரவு பண்ணாதே, அவனை உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு அப்பிடின்னு தான் சொன்னேன்.”

“மோனா இது வீண் பேச்சு, நாளைக்கு இவளை விட அழகா ஒரு பொண்ணை பார்த்து நான் அவளைகாதலிச்சா என்ன பண்ணுவ?” கேட்டுவிட்டு பயத்துடன் அவளைப் பார்த்தேன், அழுது தொலைக்கப் போகிறாளோன்னு.

“இங்கப் பாரு, நான் ஒன்னு சொல்லவா. நீ இவளை காதலிக்கிறன்னு சொல்லமாட்டேன், ஆனா இவளை உனக்கு ரொம்ப பிடித்திருக்கு. அதனாலத்தான் நீ இவளை இங்க வரவைச்சு என்கூட பேசவைச்சிருக்கே, நான் இவகிட்ட என்ன சொல்லுவேண்ணும் உனக்கு தெரியும். அது தான் உன் விருப்பமும். நீ வேலை வாங்கணும். அவளுக்கும் இருபதுக்கு மேல வயசாகணும். ஆனா உனக்கென்னன்னா, எங்க யாராவது மோகன் சின்ன பெண்ணை ஏமாத்திட்டான்னு சொல்லிடுவானோன்னு பயம். அதான் வீட்டுக்கு வரவைச்சு என்ன வச்சு பேசவைச்சு, உன் விருப்பத்தை சொல்லிட்ட, நானும் அம்மாவும் கனியும் பூஜையும் ஒரு கருவி உனக்கு.”

“சரி நான் இப்ப என்ன பண்ணனுங்ற?”

“ஒன்னும் பண்ணவேணாம், ஏற்கனவே இவ உன் முன்னாடி வர்றதில்லை, நான் சொல்லிட்டேன் இனிமே உனக்குத் தெரியாம கூட உன் பின்னாடி சுத்தமாட்டா; ஆனா ஒன்னு, நீ கனிமொழிகிட்டையோ, இல்லை என்கிட்டையோ பேசுற மாதிரி கூட வேணாம். சாதாரணமா ஒரு பெண்ணுகிட்ட பேசுற மாதிரி அவகிட்டையும் பேசு, முக்கியமா பயமுறுத்தாதே. என்ன புரியுதா”

“மோனா உன்கிட்ட பிரச்சனையை சால்வ் பண்ண சொன்னா, நீ இன்னும் பெரிசாக்குற?”

“நீ ஏன் இப்பிடி நினைக்கிற, எப்பிடியிருந்தாலும் ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற, அந்தப் பொண்ணு ஏன் இவளா இருக்கக்கூடாதுன்னு தான் கேட்கிறேன்.”

“மோனா அது அவ்வளவு சுலபமில்லை, அது அய்யர் பெண்ணு, நைனாவுக்கு தெரிஞ்சதுன்னா அவ்வளவுதான். அது மட்டுமில்லாம எனக்கு அவளைப் பத்தி எதுவுமே தெரியாது.

“அதைப் பத்தியெல்லாம் இப்பவே எதுக்கு நினைக்கிற, பிரச்சனைதான் சால்வ் பண்ணுவோம். நான் பேசின வரை உனக்கு ரொம்ப மேட்ச்சான பெண்ணு, அவளைப்பத்தி என்னல்லாம் தெரியணுமோ பேசித் தெரிஞ்சிக்கோ.”

“ம்ம்ம்ஹூம், இது சரியாப் படலை. சரி இப்ப என்ன, எனக்கு வேலை கிடைச்சு, இவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் வயசாகி, நான் கல்யாணத்த பத்தி யோசிக்கும் போதுதானே; பிரச்சனையில்லை அதுவரைக்கும் என் மனசு மாறலைன்னா கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன். ஆனா அதுவரைக்கும் இவ என்னை தொந்தரவு பண்ணாமலிருந்தால்.”

ஒரு வழியாக இப்படி முடிவானது எங்கள் கல்யாணம்.

அத்யாயம் 12

அதன் பிறகு நான் அகிலா அழுது பார்த்ததே கிடையாது. நான் அடுத்த புரோஜக்ட் எடுத்து வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். காலேஜூக்கும் வரணும் ப்ராஜக்ட்டும் பண்ணனும், நான் ரொம்ப நேரம் ட்ராவலுக்கே வேஸ்ட் பண்ண விருப்பமில்லாமல் கல்லூரிக்கு அருகில் ஒரு வீடு எடுத்து தங்கிக் கொண்டேன். என்னுடைய ஒரு கம்ப்யூட்டரும், இன்னொரு கம்ப்யூட்டர் வாடகைக்கு எடுத்தும் நானும் சார்லசும் அந்தப் புரோஜக்ட்ல் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தோம். கொஞ்சம் பெரிய புரோஜக்ட், போன முறை பண்ணிய புரோஜக்ட் ரெஃபரென்ஸுடன் சென்றதால் கிடைத்தது. இரண்டு மாசம் டெட்லைன் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய். சார்லசுக்கு பதினைந்தாயிரம், எனக்கு முப்பந்தைந்தாயிரம் என டீல்.

பத்து நாள்களில் என் டெக்ஸ்டாப் கம்ப்யூட்டரை விற்றுவிட்டு ஒரு லாப்டாப் ஸெகண்ட் ஹாண்டில் வாங்கினேன். என் புரோஜக்டுக்கு முக்கியமாக இருந்தது. கல்லூரியில் வகுப்புகள் சீரியஸாய் நடக்கத் தொடங்கியருந்த நேரம் அது. அன்றும் காலேஜ் முடிந்த மாலை நேரத்தில் அதுபோல லாப்டாப்பில் டாக்குமென்ட்ஸ் பிரிப்பேர் பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். அகிலா வந்து நின்றாள்.

“ம்ம்ம் சொல்லு…”

“இன்னிக்கு எனக்கு பிறந்த நாள்… அதான்!”

“ரொம்ப சந்தோஷம், ஹாப்பி பர்த்டே, முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம் இல்ல, நான் ஏதாவது ப்ரஸென்டேஷன் வாங்கி வைத்திருப்பேனே?”

“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம், ஒரு சின்ன பார்ட்டி, நீங்க, நான், கனி அக்கா மூணுபேரும் ஹோட்டலுக்குப் போய் சாப்பிடலாம் வரீங்களா?”

“ம்ம்ம் போகலாமே, எப்ப?”

“இப்பவே…”

பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய ஹோட்டலுக்கு வந்தோம்.

நானும் கனிமொழியும் பக்கத்தில் உட்கார அகிலா எதிரில் உட்கார்ந்தாள்.

“ஆமா அகிலா உன்னை இப்பெல்லாம் பார்க்கவே முடியறதில்லை, முன்னமாதிரி தானா இல்லை, உண்மையிலேயே படிக்கிறியா?”

“இல்லை உண்மையிலேயே டைம் கிடைப்பதேயில்லை, நிறைய படிக்கவேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் உண்மையில் உங்களைத்தான் பார்க்க முடிவதில்லை, காலேஜூக்கு வரீங்களான்னே தெரியலை”

“ஆமாம் உண்மைதான், அண்ணே நிறைய சம்பாதிக்கிறீங்க ஆனா செலவு செய்து பார்க்கவேயில்லை, சரியான கஞ்சன் நீங்க.” என்றாள் கனிமொழி.

“இல்லைம்மா நான் புரோஜக்ட் முடிஞ்சவுடனேயே ஒரு பார்ட்டி தரணும்னு ஆசை. அதுக்குள்ள இவ புகுந்து குட்டையைக் குழப்பிட்டா. அதான் முடியலை. இப்ப சுத்தமா டயமே இல்லை. ரொம்ப பிஸி. ஆமா ரெண்டுபேருக்குமே இந்த செமஸ்டர் சி லேங்குவேஜ் இல்லையா.”

“ஆமா, எனக்கு எப்பொழுதையும் போல, ஆனா இவளுக்கு சிலபஸ் மாறியதால் இப்பவே.” என்றால் கனிமொழி.

“யார் எடுக்குறா உங்களுக்கு, ஏதாவது புரியுதா?”

“மாணிக்கவாசகம் எடுக்கிறார், ஒரளவுக்கு புரியது, டவுட் கேட்கலாம்னா உங்களைக் காணோம். ஆளை பிடிக்கவே முடியறதில்லை.” என்றால் கனிமொழி.

“என்னாதிது, நான் தங்கியிருக்கிற வீடு தெரியுமில்லை, வரவேண்டியது தானே. ஆமா ரெண்டுபேரும் ஹாஸ்டலில் தானே இருக்கிறீங்க?”

“ஆமா இவளால ஹாஸ்டலில் தான் இருக்கிறோம். ஒரே பயம் அங்க வருவதற்கு, எங்க கடிச்சுடுவீங்களோன்னு? அதுவும் இவளோட மேட்டருக்கு பிறகு நாம பழகின மோகன் அண்ணனான்னு சந்தேகமா இருக்கு.”

“இந்த வாரம் சனிக்கிழமை வாங்க, பார்க்கலாம். சீக்கிரமா படிங்கடி எனக்கு புரோஜக்ட்ல பண்ணலாம்ல?”

“உங்களுக்கா? நாங்களா? என்ன விளையாட்டா. சரி எதுல பண்ணுவீங்க நீங்க புரோஜக்ட்.” – அகிலா.

“ஜாவாதான் வேறென்ன, சரி நேரமாச்சு, கொஞ்சம் வேலையிருக்கு. வரேன் பார்ப்போம்.” சொல்லிவிட்டு நான் வந்துவிட்டேன்.

வெள்ளிக்கிழமை நைட் நிறைய வேலை; காலை நாலு மணி வரைக்கும் வேலை பார்த்ததால் ஒன்பது மணி வரைக்கும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன். காலிங்பெல் அடித்தது. திறந்தால் அகிலா நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“ம்ம்ம்… வா அகிலா, கனி வரலை.”

“இல்லை, உடம்புக்கு சரியில்லை, பொம்பளங்க சமாச்சாரம், சொல்லிட்டமே அதான் பார்த்துட்டு வந்திரலாம்னு வந்தேன்”

“படிக்கிற ஐடியாவில் தானே வந்திருக்க?”

“வேற எதுக்குன்னு நினைச்சீங்க?”

“இல்ல அதுக்குத்தான், சும்மா கேட்டேன். புக் வைச்சிருக்கிறியா.”

“ம்ம்ம், பாலகுருசாமி புக் வைச்சிருக்கேன். உங்க கம்ப்யூட்டர்ல கம்பைலர் இருக்குள்ள?”

“ம்ம்ம் இருக்கு, சொல்லு எங்க ப்ராப்ளம்?”

“சரி ஒரு விஷயம், பாச்சுலர் ரூம் மாதிரியே இல்லையே, பொம்பளைங்க சுத்தம் செய்யுற ரூம் மாதிரியில்ல இருக்கு.”

“ஏன் நாங்கல்லாம் சுத்தமா வைச்சிருக்க கூடாதா, சரி இரு குளிச்சிட்டு வந்திர்றேன், அதுவரைக்கும் வேண்டுமானால் கம்ப்யூட்டரை நோண்டிட்டு இரு.”

“சரி பாஸ்வேர்ட் சொல்லுங்க?”

“எங்க நீ சொல்லு பார்க்கலாம்?”

“செகுவாரா?”

“சரிதான் நீ சொன்னது; ஆனா இப்ப மாத்திட்டேன், அகிலாண்டேஸ்வரி தான் பாஸ்வேர்ட்” சொல்லிவிட்டு குளிக்கக் கிளம்பினேன்.

(தொடரும்…)

One thought on “ஒரு காதல் கதை – 11 & 12

  1. பின்னுறீங்க. தொடரட்டும் உங்கள் காதல் பணி.

    இப்படிக்கு

    உங்கள் வாசகன்

    கிருஷ்ண குமார்,
    சென்னை.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s