ஒரு ஜொள்ளுப் பதிவு

அழகே ஜெஸ்ஸிகா!!!
உன்கையில் இருப்பதென்ன “Trash”ஆ
ஆகிப்போனனே “Nash”ஆ

குப்பைக்கும்
அளித்தாயே முக்கியத்துவம்
இதைவிடவா
பெரிது
பின்நவீனத்துவம்

இருத்தலியத்தை
இல்லாமல் ஆக்குகிறாயே பெண்ணே
மூக்குக்கு மேல
உனக்கு இருக்குறது தான் “கண்ணே”

“பிங்க்” நிற ஆடையணியும் நிலா
நீ! முட்களே இல்லாமல் பழுத்த பலா
அடிச்சு ஆட நடந்து வர்ற அம்சமா
அப்படி இப்படி நீ கிளியோபாட்ரா வம்சமா?

“கோஹினூர்” கீரிடம் வச்ச ராணி
உன் பக்கத்துல நிக்கவச்சா ஆவாளா போணி
உனக்கு நிகர் யாருமில்லை போ நீ
அட போம்மா நீ
ஜொள்ளுவிட்டா யாருபுடுங்குவா ஆணி
அட நம்ம ஆணி

கவுஜை கலைஞன், கவிமடத் தலைவன், கவிதைப் பகைவன் அண்ணன் “தென்னகத்தின் தெரிதா” ஆசீப் அண்ணாச்சிக்கு சமர்ப்பணம்.(ஓய்! நீங்க தான் என் கவிதைத் தொகுப்புக்கு உரையெழுதணும். தயாராய்க்கோங்க.)



Video of Microsoft’s Surface computing

இதைப் பற்றிய வீடியோ ஒன்றை முன்னாலே பார்த்திருக்கிறேன். இப்பொழுது வெளிவந்திருப்பது புதியவிஷயங்களை உள்ளடிக்கியது.

சிவாஜி டிரைலர் – புதுசு கண்ணா புதுசு – சன் டீவி

இது இப்ப கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன் சன் டீவியில் வெளியான முழு சிவாஜி டிரைலர். என்ஜாய்.

வீடியோ எடுத்தது எங்கக்கா – சொல்லிட்டேன்.

தயாநிதி, கலாநிதி, சன் டிவி, தினகரன் – கனிமொழி

இந்த மே மாதத்தில் இரு தினங்கள் கலைஞர் எரிமலையாய்ப் பொங்கி வெடித்ததையும், குற்றால அருவியாய்க் குளிர்ந்ததையும் தி.மு.க. வரலாறு மட்டுமல்ல, அகில இந்திய அரசியல் வரலாறும் கவனமுடன் பதிவு செய்து கொண்டது.

மே 13 அன்று தி.மு.க. தலைவர் கருணாநிதி தலைமையில் கூடிய கட்சியின் உயர்மட்ட நிர்வாகக் குழு, மத்திய அமைச்சரவையிலிருந்து தயாநிதிமாறனை விலக்கிக் கொள்ளும் அதிகாரத்தை தலைவருக்கும், பொதுச் செயலாளருக்கும் வழங்கி தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. அன்றைய தினம் கனத்த இதயத்துடன் கூட்டரங்கத்தை விட்டு வெளியேறிய கலைஞர், பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்பைத் தவிர்த்தார்.

அந்தச் செய்தி நாடு முழுவதிலும் வெளியாகி பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. அடுத்து பதின்மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, மே 27ம் தேதி தி.மு.க., உயர்நிலை செயல்திட்டக்குழு கலைஞர் தலைமையில் கூடி தீர்மானம் ஒன்றை நிறைவேற்றியது.

இந்தத் தீர்மானம், கலைஞர் மனதில் தீராத வேதனையாக இருந்த மே 13ம் நாள் வேதனைகளுக்கு, மயிலிறகால் ஒத்தடம் தருவதைப் போல அமைந்தது. அந்த மகிழ்ச்சியில் பத்திரிகையாளர்களைச் சந்தித்த கலைஞர், ராஜ்ய சபா வேட்பாளராக திருச்சி சிவாவும், கவிஞர் கனிமொழியும் நிறுத்தப்படுவதாக அறிவித்தார்.

அந்த அறிவிப்பு தமிழக மீடியாக்களில் மட்டுமல்லாமல், அனைத்திந்திய மீடியாக்களிலும் வெளியிடப்பட்டு விவாதிக்கப்பட்டன.

அன்றிரவு முதல் மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை சி.ஐ.டி. காலனியிலுள்ள கனிமொழியின் இல்லத்தில் நாம் அவரைப் பேட்டி கண்ட நிமிடம் வரை, தி.மு.க. பிரமுகர்கள் மற்றும் அனைத்துத் தரப்பினரின் வாழ்த்து மழையில் கனிமொழி நனைந்து கொண்டேயிருந்தார். வாழ்த்துக்களுக்கிடையில் நம்மிடமும் பேசினார்.

‘‘கடந்த இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பாகவே நான் அரசியலுக்கு வருவதாக முதன்முதலில் குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில்தான் செய்தி வெளியிட்டிருந்தீர்கள். அந்த நினைவலைகளுடனேயே உங்கள் கேள்விகளுக்குப் பதில் அளிக்கிறேன்!’’ என்று நமது கேள்விகளை எதிர் கொண்டார் கனிமொழி…

ராஜ்ய சபா வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள். தி.மு.க.விலுள்ள எல்லா தலைவர்களின் வாழ்த்துகளும், வரவேற்பும் உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறதா?

‘‘தி.மு.க.விலுள்ள பலரும் எனக்குத் தொடர்ந்து வாழ்த்துத் தெரிவித்து வருகிறார்கள்.’’

கலைஞர் குடும்பத்திலிருந்து முதன் முறையாக, பெண் வாரிசாக டெல்லிக்குச் சென்று குரல் கொடுக்கப் போகிறீர்கள்…

(கேள்வியை முடிக்கும் முன்பே இடைமறித்து பதிலளித்தார் கனிமொழி)

‘‘இந்தக் கேள்வியை எதற்காகக் கேட்கிறீர்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. பெண் வாரிசுக்கும் குரல் கொடுப்பதற்கும் என்ன சம்பந்தம்? ‘என்னால் குரல் கொடுக்க முடியுமா?’ என்று கேட்டால், பதில் சொல்ல நான் தயாராக இருக்கிறேன். பெண் வாரிசு, ஆண் வாரிசு என்று வித்தியாசப்படுத்துவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.’’

கலைஞர் குடும்பத்திலிருந்து நேரடியாக தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கு வராமல் டெல்லி அரசியலுக்குச் செல்கிறீர்கள். கடந்த அறுபதாண்டுகளுக்கு மேலாக கலைஞரும், தி.மு.க.வும் போராடி வரும் கொள்கைகளுக்காக உங்களால் டெல்லியில் குரல் கொடுக்க முடியுமென்று நம்புகிறீர்களா?

‘‘நிச்சயமாக முடியும். திராவிடக் கொள்கைகள் என் ரத்தத்திலும் ஊறியிருக்கும் ஒரு விஷயம்தான். தி.மு.க.வும், கலைஞரும் வலியுறுத்தும் இட ஒதுக்கீடு, தமிழ் மொழி ஆளுமை உள்ளிட்ட பல விஷயங்கள் நான் இங்கேயே பல்வேறு மேடைகளில், போராட்டங்களில் வலியுறுத்தி வருகிற விஷயங்கள்தான். எனக்கு உடன்பாடில்லாத எந்த விஷயத்தையும் நான் பேசுவதில்லை. திராவிட இயக்கத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கும் எனக்கும் எந்த மாறுபாடும் இல்லை. அதனால், இத்தனை வருடங்களாக தமிழ்நாட்டில் குரல் கொடுத்து வரும் நான் டெல்லியிலும் போய்ப் பேசுவேன். இதில், எந்தவிதமான மாறுபாடும் இருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் இல்லை.’’

‘தேர்தல் மூலம் மக்களை நேரடியாகச் சந்திக்காமல், அரசியல் வாரிசுகள் பின்வாசல் வழியாக அதிகார மையங்களுக்குச் செல்கின்றனர்’ என்ற விமர்சனம் உண்டு. இது உங்களுக்கும் பொருந்தும் அல்லவா?

‘‘எந்த அரசியல் தலைவரின் வாரிசுகள் பின்வாசல் வழியாக வருகிறார்கள்? அண்ணா (மு.க.ஸ்டாலின்) இருக்கிறார். எல்லா முறையும் அவர் தேர்தலைச் சந்தித்துத்தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார். அவர் ஒருமுறைகூட வேறு வாசல் வழியாக வரவில்லை. இப்போது தயாநிதி மாறன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட போதும் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றுத்தான் பதவிக்கு வந்தார். பல வாரிசுகள் இப்படித்தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அதனால், இதையரு அரசியல் விமர்சனமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது. அதே நேரத்தில் ராஜ்ய சபாவுக்குப் போவதென்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம் இல்லை. அறிஞர் அண்ணாவாகட்டும், முரசொலிமாறனாகட்டும், வைகோவாகட்டும், மற்ற தலைவர்களாகட்டும் எல்லோரும் ராஜ்ய சபாவிற்குப் போயிருக்கிறார்கள்.

என்னைப் பொறுத்தவரை நான் பலமுறை சொல்லியிருக்கிறேன்… மக்களைச் சந்தித்து அவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதுதான் எனக்கும் உடன்பாடான விஷயமாக இருக்க முடியுமென்று சொல்லியிருக்கிறேன். ஆனால், சில சூழல்களில் நமக்குப் பிடித்ததுதான் முடிவு என்கிற நிலைப்பாட்டையும் நம்மால் எடுக்க முடியாது. அதனால், கடைசியாக நாம் சாதிக்க வேண்டிய விஷயம் என்ன என்பதுதான் முக்கியமே தவிர, எந்த வழி என்பதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சமாகக் கருத வேண்டிய கட்டாயமும் சில சமயங்களில் நமக்கு ஏற்பட்டு விடுகிறது.’’

டாக்டர் ராமதாஸின் மகன் டாக்டர் அன்புமணி பின்வாசல் வழியாகத்தான் அரசியலுக்குள் நுழைந்தார் என்று தே.மு.தி.க. தலைவர் விஜயகாந்த் விமர்சனம் செய்தார். அந்த மாதிரியான விமர்சனம் உங்களுக்கு எதிராகவும் கூறப்படும்போது உங்களுக்கு மன வருத்தம் ஏற்படாதா?

‘‘டாக்டர் அன்புமணிக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிற பொறுப்பை நன்றாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதில் இருவேறு கருத்துகள் இல்லையே. அவர் எப்படிப் போனார், எப்படி வந்தார் என்பதையும் தாண்டி அவருடைய செயல்பாடுகள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். இந்த மாதிரியான விமர்சனங்களுக்குக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. அதற்கெல்லாம் நாம் வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தால் பொது வாழ்க்கைக்கே வர முடியாது.’’

தயாநிதி மாறன் மீதான நடவடிக்கைக்குப் பிறகு தி.மு.க.வில் ஏற்பட்ட நெருக்கடியான சூழலில் ராஜ்ய சபா வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளீர்கள். இந்த அறிவிப்பிற்கு முன்பு இதுகுறித்து கலைஞர் உங்களிடம் பேசினாரா? சம்மதம் பெற்றாரா?

‘‘தி.மு.க.விற்கு இப்போது எந்த நெருக்கடியும் ஏற்பட்டதாக நான் கருதவில்லை. ஒரு வாதத்திற்காக அப்படியரு நெருக்கடி வந்திருப்பதாக வைத்துக்கொண்டாலும் கூட, அதையெல்லாம் தீர்த்து வைக்கிற ஓர் இடத்தில் நான் இருப்பதாக, என்னைப் பற்றி பெரிதாக நினைத்துக் கொள்ளவும் நான் தயாராக இல்லை. கட்சிக்கு நெருக்கடி ஏற்பட்டால், அதற்குப் பல முக்கியத் தலைவர்களும் இத்தனை வருடம் அரசியலிலிருந்து பல விஷயங்களைச் சந்தித்த தலைவர்களும் உறுப்பினர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களையெல்லாம் தாண்டி வந்து நான் எந்தத் தீர்வையும் முன் வைத்துவிடப் போவதில்லை. அதனால், எந்த நெருக்கடியிலும் நான் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. என்னை வேட்பாளராக அறிவிப்பதற்கு முன்பு அப்பா என்னிடம் பேசினார். அவரின் முடிவை நான் ஏற்றுக் கொண்டேன்.’’

கடந்த பல ஆண்டுகளாக நீங்கள் தீவிர அரசியலுக்கு வர வேண்டுமென்று பல்வேறு தரப்பினரும் குரல் கொடுத்து வந்தனர். அப்போதெல்லாம் நீங்கள் எந்த முடிவும் எடுக்கவில்லை. ஆனால், தயாநிதி மாறன் விலகலுக்குப் பிறகுதான் அந்த இடத்தை நிரப்புவதற்காக மு.க. ஸ்டாலின், மு.க. அழகிரி மற்றும் கலைஞரின் குடும்ப உறவுகளின் முழு ஆதரவோடு உங்களைத் தீவிர அரசியலுக்கு அழைத்து வர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறதே?

‘‘இல்லை. இல்லை. அப்படியரு கட்டாயச் சூழல் எதுவும் இல்லை. எங்கள் வீட்டில் இதுவரை எந்த விஷயத்திலும் யாரும் யாரையும் ஒரு நெருக்கடி ஏற்படுத்தித் திணித்தது கிடையாது. நான் எப்படி தயாநிதி மாறனுக்கு மாற்றாக முடியும்? அவருடைய நம்பிக்கைகள், அவர் முன்வைத்து மக்களைச் சந்தித்த விஷயங்கள் எல்லாமே வேறுவேறான விஷயங்கள். நான் நம்பும் விஷயங்களும், நான் முன் வைக்க நினைக்கும் விஷயங்களும் வேறானவை. நான் எப்படி அவருக்கு மாற்றாக முடியும்? அரசியலைப் பொறுத்தவரை யாரும் யாருக்கும் மாற்றாக முடியாது.’’

நீங்கள் பத்திரிகையாளராக சில ஆண்டுகள் ‘இந்து’வில் பணியாற்றியுள்ளீர்கள். குங்குமத்திலும் உங்கள் பங்களிப்பு உண்டு. ஆனால், சமீபகாலத்தில் உங்களின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் நோக்கத்தில்தான் உங்களைப் பற்றிய செய்திகள் தினகரனிலோ, சன் டி.வி.யிலோ வெளியிடாமல் இருட்டடிப்புச் செய்யப்பட்டது என்று விவாதம் நடந்தது. அதுபற்றி உங்கள் பதில் என்ன?

‘‘அது பத்திரிகைகளுடைய சுதந்திரம். யாரைப் பற்றி, எந்த விஷயத்தைப் பற்றி, என்ன செய்தியைப் போடவேண்டும் என்பதைப் பற்றி அந்தந்த நிர்வாகம் தீர்மானிக்கிற விஷயம். அதனால், இந்த மாதிரியான செய்திகளைப் போட வேண்டுமென்று அந்த நிர்வாகத்தைக் கட்டாயப்படுத்தும் உரிமை யாருக்கும் கிடையாது. அவர்களுக்கு விருப்பமில்லாத ஒரு செய்தியை அவர்கள் போடாமல் இருக்கலாம். அதுதான் பத்திரிகைச் சுதந்திரம். அதில் முழு நம்பிக்கையும், மரியாதையும் உடையவள் நான். அதனால், என் வளர்ச்சியைப் பிடிக்காமல், தடுப்பதாக நினைத்து, அவர்கள் எனது செய்தியைப் போடவில்லையென்று நான் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.’’

நீங்கள் சுய சிந்தனையாளர், சுதந்திரமான கவிஞர். கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு மதிப்பளிக்கக் கூடியவர். உங்களுடைய கொள்கைகளுக்கும், தி.மு.க. கொள்கைகளுக்கும் இடையே வேறுபாடுகள் உண்டு. இந்நிலையில் தி.மு.க. ராஜ்யசபா உறுப்பினராக நீங்கள் பணியாற்றும்போது, உங்கள் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்குப் பாதிப்பு ஏற்படாதா?

‘‘தி.மு.க.வின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுடன் எனக்கு எந்த மாறுபாடும் கிடையாது. அந்தக் கொள்கைகளுக்கு மாறாக நான் என்றைக்கும் என் வாழ்நாளில் பேசியது கிடையாது. ஒரு ஜனநாயக அமைப்பில் சில விஷயங்களில் வேறுபட்ட கருத்துக்கள் இருக்கத்தான் செய்யும். அது ஒரு பெரிய குற்றமாகவோ, இயக்கத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கு வேறுபடுகிற விஷயமாகவோ அது மாற வேண்டிய அவசியமில்லை. பொதுவாகவே, தி.மு.க. என்பது நிச்சயமாக ஒரு சுதந்திரமான அமைப்புத்தான். அதனால், என்னுடைய நம்பிக்கைகள், என்னுடைய கருத்துகளை விட்டுக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுமென்று நான் நினைக்கவில்லை.’’

உங்களை ராஜ்ய சபா உறுப்பினராக்குவதே தி.மு.க.விற்கும் டெல்லிக்கும் இடையே பலமான உறவுப் பாலத்தை அமைக்கும் நோக்கத்தில்தான் என்று கூறப்படுகிறதே?

‘‘அப்படியெல்லாம் இல்லை. தேசியத் தலைவர்களோடு உறவுப் பாலத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு தி.மு.க.வில் பல ஆண்டுகளாக டெல்லியில் பணியாற்றி வரும் முக்கியமான தலைவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அதனால், அதற்காக என்னை அனுப்ப வேண்டிய கட்டாயத்தில் தி.மு.க. இல்லை. தி.மு.க. என்பது மிகமிகச் செழுமையான ஒரு கட்சி. அதனால் டெல்லிக்கும் தனக்கும் ஓர் உறவுப் பாலத்தை அமைக்க மிகப்பெரிய தேடலைத் தேடக்கூடிய நிர்ப்பந்தத்தில் தி.மு.க. இல்லை.’’

உங்களை முன்னிலைப்படுத்துவதற்குக் காரணம் ஆங்கிலம் தெரியும், ஹிந்தி தெரியும் என்று கூறப்படுவதுதானா?

(பலமாகச் சிரிக்கிறார்). ‘‘ஆங்கிலம் நன்றாகவே தெரியும். ஆனால் ஹிந்தியில் நாலு வார்த்தை சேர்ந்த மாதிரி பேசக்கூட தெரியாது.’’

தி.மு.க.வில் குடும்ப அரசியலுக்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது என்ற விமர்சனம் ஏற்கெனவே இருந்துவரும் நிலையில், உங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வாய்ப்பும் விமர்சனத்திற்கு உரியதுதானே?

‘‘உலகம் முழுவதிலும் அரசியல் தலைவர்களின் வாரிசுகள் அரசியலுக்கு வருவதென்பது சாதாரணமாக நடந்து கொண்டுதான் வருகிறது. இதையெல்லாம் எதிர்க்கும் சிங்கப்பூரில் கூட லீகுவான் யூ மகன்தான் பிரதம மந்திரியாக இருக்கிறார். அவருடைய மகன் என்கிற ஒரே காரணத்தினாலேயே அந்த இடத்திற்கு அவர் வந்து விடவில்லை. மக்கள் தேர்ந்தெடுத்ததால்தான் அந்தப் பதவிக்கு அவரால் வர முடிந்திருக்கிறது.

இதையெல்லாம் தாண்டி பெற்றோர்களுக்கு ஈடுபாடுள்ள துறைகளில் அவர்களின் குழந்தைகளுக்கும் ஆர்வம் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக் கூறுகள்தான் அதிகமாக உள்ளன. ஒரு மருத்துவரின் பிள்ளைக்கோ அல்லது மற்ற துறைகளைச் சார்ந்தவர்களின் பிள்ளைகளுக்கோ அரசியலில் ஈடுபட மனத்தடையும் இருக்கிறது. அவர்களெல்லாம் அரசியலுக்கு வருவது கிடையாது. ஆனால், எங்களுக்கு _ அரசியல் சூழலிலேயே வாழ்கிற எங்களுக்கு மனத்தடை இருப்பதில்லை. இதிலிருந்து விலகி பல விஷயங்களுக்குப் போகிறபோதுகூட எங்களுக்கு மனத்தடை ஏற்படுவதில்லை.

மற்ற துறையைச் சேர்ந்த பெற்றோர்களிடம் உங்கள் குழந்தைகளை அரசியலுக்கு அனுப்புவீர்களா என்று கேட்டால், அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை என்பதுதான் பதிலாகக் கிடைக்கும். ஏனெனில், அரசியல் என்பது பாதுகாப்பு இல்லாத வாழ்க்கையாகத்தான் அவர்களுக்குப் படுகிறது. எதிர்காலம் என்னாகும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாத வாழ்க்கையாகத்தான் அரசியல் இருக்கிறது. இந்த மாதிரியான நிலையை, பல நாடுகளில் நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கலாம். அரசியலுக்கு வர அதிகளவு விருப்பமுள்ளவர்களாக இருப்பதுதான் நாங்கள் அரசியலுக்கு வரக் காரணமே தவிர, எங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கிடைக்கிறது என்ற காரணமோ, வாதமோ வலுவானதல்ல.’’

சென்னை சங்கமம் நிகழ்ச்சியில் உங்கள் உழைப்பையும் ஈடுபாட்டையும் பார்த்து தனது ‘கலையுலக வாரிசு’ என்று உங்களை அறிவித்தார் கலைஞர். இப்போது அரசியலுக்கு வந்துள்ளீர்கள். இதில் உங்களின் செயல்பாட்டைப் பார்த்து எதிர்காலத்தில் எனது ‘அரசியல் வாரிசு’ கனிமொழிதான் என்று கலைஞர் பாராட்டுப் பெறும் அளவிற்கு உங்கள் பணி அமையுமா?

‘‘சங்கமம் விழா என்பது என்னுடைய தனிப்பட்ட உழைப்பு என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதுவொரு கூட்டு முயற்சி. என்றாலும், எனக்கு அது ஒரு நல்ல அனுபவமாக இருந்தது. அந்த விழாவில் அப்பா செய்த அறிவிப்பு என்னை நெகிழ வைத்தது. இருந்தபோதிலும் அந்தப் பெருமையின் உச்சியில் நான் இல்லை. முதல்படியில் இருப்பதாகவே உணருகிறேன். ஆனால், அரசியல் வாழ்வில் நிச்சயமாக முழுப் பெருமை சேர்க்கும் விதத்தில், என்னுடைய செயல்பாடுகள் அவருக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விதத்தில் இருக்க வேண்டுமென்று விருப்பப்படுகிறேன்.’’

மாறன் சகோதரர்களால் கலைஞருக்கு ஏற்பட்ட மனவருத்தம் உங்களை எந்த வகையில் பாதித்துள்ளது?

‘‘ஒரு குடும்பத்திற்குள் சில மனக்கஷ்டங்கள் வரும் போது, குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கு என்னென்ன பாதிப்புகள் மனவருத்தங்கள் ஏற்படுமோ அந்த வகையான பாதிப்புதான் எனக்கும் ஏற்பட்டது.’’

அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு தொழில் ரீதியாக கலைஞர் தொலைக்காட்சி உருவாக்கப்படுகிறது. அதில் உங்கள் பங்களிப்பு உண்டா?

‘‘ஓரளவிற்கு இருக்கிறது. போகப் போக என்னுடைய பங்களிப்பு அதிகரிக்கக் கூடும்.’’

விரைவில் உங்களுக்கு கேபினட் அந்தஸ்துடன் கூடிய மத்திய அமைச்சர் பதவி தரப்படுமென்றும், மறைந்த முரசொலிமாறன் நிர்வகித்த வர்த்தகத் துறையே உங்களுக்குக் கிடைக்குமென்றும் கூறப்படுகிறதே?

‘‘வளமான கற்பனையில் தோன்றிய நல்ல விஷயமிது. அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. இது குறித்து தலைவரிடம் பத்திரிகையாளர்கள் கேட்டபோது கூட, அவர் தெளிவாகப் பதில் சொல்லியிருக்கிறார்.’’

மத்திய அமைச்சர் பதவி கொடுத்தால் நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்வீர்களா?

‘‘படிப்படியாகப் போகலாமே!’’

அழகிரி, ஸ்டாலின் ஆகியோரின் ஆதரவு உங்களுக்கு எந்தளவிற்கு உள்ளது?

‘‘அண்ணன்கள் தங்களுடைய தங்கையின் வளர்ச்சிக்கு எந்தெந்த வகையில் உதவுவார்களோ, அந்த வகையில் என்னுடைய அண்ணன்களும் எனக்கு உதவி வருகிறார்கள்.’’

ராஜ்ய சபா உறுப்பினரானதால் எதிர்காலத்தில் சென்னை சங்கமம் நிகழ்ச்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி விழுமோ?

‘‘இல்லவே இல்லை. இன்னும் சில ஆண்டுகள் அதை ஒருங்கிணைத்துச் செயல்படுத்துவதில் என் பங்களிப்பு நிச்சயம் இருக்கும். டிசம்பர் மாதத்தில் நடைபெறும் கர்நாடக சங்கீத நிகழ்ச்சிகள் போல, தமிழ்ப் பண்பாட்டை அடையாளப்படுத்தும் கிராமிய கலை நிகழ்ச்சிகளும் மக்களின் பங்களிப்போடு தொடர்ந்து நடைபெறும் அளவிற்கு, ஆழமான அடித்தளம் அமைக்கும் வரை என் பணி ஓயாது.’’

நன்றி ரிப்போர்ட்டர்.

ஆயிரம் பின்னூட்டம் கண்ட ‘நச்’ பதிவு

நண்பரொருவர் முன்னாலேர்ந்து புலம்பிக்கொண்டிருந்தார். இவனுங்க பின்னூட்டத்தில் போடுற அலப்பறை தாங்க முடியலை. இதுக்கு ஏதாச்சும் செஞ்சே ஆகணும். அவரே கேட்டார் ஏன் இந்த கொலைவெறி; என் பதிவுக்குத் தான் அதிகப் பின்னூட்டம் கிடைச்சுதுன்னு புலம்பத்தானே அதை முறியடிச்சாவணும். ஏதாவது பண்றேன்னு சொல்லிக்கொண்டேயிருந்தார்.

இப்ப மக்களே நான் கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னால் போட்ட இந்த “பனிக்காலமும் பாச்சுலர் வாழ்க்கையும்” என்ற பதிவை அவரே தேர்ந்தெடுத்து ஆயிரம் பின்னூட்டம் போட்டுக் காண்பிக்கவா என்று சொல்லி; கரெக்டா பத்தே நிமிஷத்தில் “1000” பின்னூட்டம் போட்டு பின்னிட்டார்.(ஆரம்பித்தது 4.51 முடித்தது 5.01 ஏது எப்படின்னு பின்னாடி சொல்றேன்னு அவரே சொன்னார்.

1) நான் முதல்ல நீ முதல்ல பின்னூட்டங்களுக்கும் – டெஸ்டிங் பின்னூட்டங்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாதுன்னு சொன்னார்.

2) இது தொடர்ச்சியாக ஒரே விஷயத்தைச் சொல்வதாகவும். வேண்டுமென்றால் உலகப் புகழ்பெற்ற “கோட்”கள் ஆயிரத்தை நாளை மற்றொரு பதிவில் போடுவதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்.

3) இதுதான் அதிகப் பின்னூட்டம் என்று சொன்ன அவர், இல்லை இன்னும் போடவேண்டுமென்றால் நம்பரை மட்டும் சொல்லச் சொன்னார். (நீங்க உதவுங்க மக்களே!)

4) யாருக்கும் இதுமாதிரி, புகழ்பெற்ற கோட்டுகள் ஆயிரமோ, ஆயிரம் வார்த்தைகள் விளக்கங்களுடனோ வேண்டுமென்றால் மெய்ல் அனுப்பச் சொன்னார்.

PS: அந்த நண்பர் என்னுடைய ஸ்ப்லிட் பர்ஸனாலிட்டி என்று வரும் வதந்திகளை நம்பவேண்டாம்.

ஓடிப்போனவளது வீட்டின் மரணம்

வாங்க என்ன வெளியிலேயே நின்னுட்டீங்க, உள்ள வாங்க என்னடா இந்த வீடு கூட அமைதியா இருக்கேன்னு பார்க்கிறீங்களா? ம்ஹும் என்ன செய்றது அப்படியாய்ப்போச்சு, உங்களை முன்னாடியே ஒருதரம் இங்க பார்த்த மாதிரியிருக்கே? ம்ம்ம் ஞாபகம் வந்திருச்சு போனதடவையும் இந்த வீடு அமைதியா இருந்த ஒரு நாள் நீங்க வந்திருந்தீங்கள்ள, ஞாபகம் வந்திருச்சு. சரி, சரி வெட்டிப் பேச்சு பேசிக்கிட்டிருக்கேனே உள்ள வாங்க.

மறந்திடாம காலில் போட்டிருக்கிறதை வெளியக் கழட்டிப்போட்டுட்டு வந்திருங்க, இந்த வீட்டம்மாவுக்கு சுத்தமா பிடிக்காது, சூடா ஆவிபறக்கிற அந்தம்மாவோட மணமான காபியை எதிர்பார்த்து வந்திருந்தீங்கன்னா சாரி, அம்மா நேத்திலேர்ந்து காபி போடுவதை நிறுத்திட்டாங்க. இன்னும் என்னவெல்லாம் எங்க பழக்கவழக்கத்தில் இருந்து மறையப்போகுதோ? ஆண்டவா அய்யோ ஆண்டவனைக் கூப்பிடுறேனே நான் நாத்தீகவரியில்லையா? ஒரு வேளை மறந்திட்டனோ…

என்னங்க அதிசயமா சுத்திச்சுத்தி பார்க்கிறீங்க, ஓஹோ நீங்க அந்தச் சம்பவத்துக்கு அப்புறம் இப்பத்தான் வர்றீங்கல்ல, அம்மாதான் வால்பேப்பர், காந்தி படம், கன்னியாகுமரியிலேர்ந்து வாங்கிவந்த சிப்பி மாலையெல்லாத்தையும் தூக்கிக் கடாசிட்டாங்களே. ம்ஹும் உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே அம்மாவோட கோபத்தின் செறிவு.

“எதப்பாத்தாலும் அவமூஞ்சே தெரியுது.”

கோடையின் வெம்மை சுவற்றில் தங்கியிறங்கிய ஒரு இரவில் வியர்வை வாசத்துடன் புரண்டுபடுக்க கூழாங்கற்கள் தான் நகர்ந்ததோயென்னவோ வெளிப்பட்ட சப்தத்தில் அம்மா என் காதில் சொன்ன இந்த விஷயம் இப்ப நான் சொல்லி உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கு. என்ன என் குரல் கம்முதேன்னு பார்க்கிறீங்களா இன்னிக்கு அந்தம்மா சொன்ன ஒரு வார்த்தை தான் இன்னும் உறுத்திக்கிட்டேயிருக்கு…

“என்னங்க வீட்டை மாத்திரலாம் இனிமே என்னால முடியாது.”

அழுது ஓஞ்சிருந்த அய்யாவின் காதுகளுக்கு மட்டும் கேட்கும் படியாய்ச் சொன்னது என் காதுகளுக்கு எப்படி கேட்டிச்சுன்னு கேக்குறீங்களா எனக்குத்தான் ஆயிரம் காதுகளாச்சே. ஆனால் இப்படி நடக்கும்னு நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. என் சகோதரர்கள் சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். எல்லோருக்கும் மரணம் உண்டென்று. ஆனால் எனக்கு மரணம் வராதென்றே நினைத்திருந்தேன். இல்லையா பின்ன மூணு தலைமுறையா உயிரோடயிருக்கேன்ல அதில் வந்த திமிர்தான்.

எத்தனை குழந்தைகள் பிறந்ததையும் வயதானவர்கள் சாவதையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஏன் அந்த பொண்ணு பேரென்ன, ஆஹா நான் சாவப்போறேன் எனக்குத் தெரிய ஆரம்பிச்சிறுச்சு. மூணு தலைமுறை பெயர்களைக்கூட ஞாபகம் வச்சிருந்த எனக்கு போன வருஷம் இருந்த அந்தப் பொண்ணு பேரு நியாபகத்தில் வரமாட்டேங்குதுன்னா சரிதான் நீங்கவேற வந்துட்டீங்கள்ள அதையே மறந்திட்டேன். போனதடவை வந்தப்ப உங்களை ஓட ஓட விரட்டினது ஞாபகத்தில் வருது. அப்ப சோகத்தில் கூட எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்தது. சாவையே ஜெயிச்சிட்டேன்னு.

எல்லாம் அந்தச் சனியனால, அய்யய்யோ நான் சொன்னது உங்களுக்கு கேட்டிருச்சா அந்தம்மாக்கிட்ட சொல்லிடாதீங்க, வருத்தப்படுவாங்க. ம்ம்ம் நியாபகம் வந்திருச்சு வந்தனா, வாயில் சக்கரைத்தண்ணியைத் தொட்டுவைச்சி அவக்காதில் வந்தனா வந்தனா வந்தனா ன்னு சொன்னதை நீங்க பார்த்திருக்கீங்களா நான் பார்த்திருக்கேன். அதைமட்டுமாப் பார்த்தேன் ஒரு நாள் அந்தப் பொண்ணு பொட்டியைத் தூக்கிக்கிட்டு யாரும் முழிச்சுப் பார்த்திருவாங்களோன்னு திரும்பித்திரும்பிப் பார்த்துக்கிட்டே வெளியே போனதையும் பார்த்துத் தொலைத்திருந்தேன். ஆயிரம் காதுன்னு சொன்னேன்ல ஆனால் ஒரு வாய் இல்லைன்னு வருத்தப்பட்டது அன்னைக்குத்தான். இருந்திருந்தால் அந்த அம்மாவை உஷார் பண்ணியிருக்கலாம் இல்லைன்னா அய்யாவை இரண்டுமே முடியலைன்னா அந்தச் சோம்பேறி மோகனையாவது.

நான் உருவான பொழுது பக்கத்தில் சகோதரர்கள் பேசக் கேட்டிருக்கிறேன். பெண்கள் யாருக்கும் கேட்காத அளவிற்கு பேசக்கூடியவர்களென்று உண்மைதான் அந்தம்மா மனசில என்ன நினைக்குதுன்னோ இல்லை தூக்கத்திலேயோக்கூட அவள் மனதில் இருக்கும் விஷயம் நான் அறிய முடிந்ததில்லை, அதுபோலில்லை ஆண்கள் அவர்கள் புலம்புவது மட்டுமல்லாமல் அவர்கள் மனதில் நினைக்கும் விஷயங்கள் கூட எளிதாகக் கேட்டிருக்கிறது. அப்படித்தான் வந்தனா ஓடிப்போன அன்றவன் எவனோ ஒருவன் அந்த அழகுதேவதையை அனுபவித்துக் கொண்ருப்பான் நினைத்ததும் தெளிவாகவேக் கேட்டது. என்னையும் அறியாமல் நான் ஆமாம் என்று சொல்லியதை நினைத்து சிரித்தேன். உண்மைதான் என்னதான் அவன் தம்பிக்காரனாயிருந்தாலும் நான் பார்த்த அளவிற்கு அவன் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லையில்லையா. இதை ஒருமுறை சகோரனிடம் சொல்லும் பொழுது அவன் எதையோ புரிந்துகொண்டவனைப் போல் சிரித்தான் முதலில் பின்னர், என்னவோ உனக்கு சாவில்லைன்னு சொன்னியே உனக்கும் சாவு உண்டு, உன் சாவு என் கண்ணில் தெரியுதுன்னு சொன்னதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் யோசித்துப் புரிந்து கொண்டேன்.

ஆமாம் எனக்கும் சாவு உண்டென்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும் ஆனாலும் மூன்று தலைமுறையாய் உயிர்வாழ்ந்தது அதை மறக்கடிக்கும் வித்தைதான் ஆச்சர்யமே. மூன்று தலைமுறை மக்களுடனான பழக்கம் இருந்தாலும் யாருடனும் ஒட்டாமலே இருந்து வந்திருக்கிறேன். எல்லாம் ஒரு நிமிடத்தில் மாற்றப்பட்டது, இந்த அம்மா அய்யாவிற்கிடையேயான உறவினைக்கூட விலகியிருந்து பார்க்கமுடிந்திருக்கிறது, இதுவரையிலும் இவர்களிடத்தில் அந்த ஒட்டுதல் இல்லைதான், சகோதர்கள் அவரவர் வீட்டு அய்யா அம்மாவின் இரவு விளையாட்டுக்களைப் பற்றி பேசும் பொழுது தலையில் அடித்தக்கொண்டு நகர்ந்திருக்கிறேன். அவர்களுக்கு மரணம் வேண்டும், தங்களை அவர்களாக பாவித்து ஒரு தலைமுறை வாழ்ந்து மடிவதில் அவர்களுக்கு விருப்பம் அதிகம், அவர்களின் சோகங்களுக்கு அழுது, சந்தோஷத்தில் சிரித்து, மரணத்தில் தங்கள் நினைவுகளை அழித்து மீண்டும் நினைவில்லாமல் பிறப்பதில் சுகம் காண்பவர்கள்.

அந்தக் கிராமத்தில் சுவர்களுக்கு வெள்ளைப் பூச்சே அரிதாகயிருந்த காலக்கட்டத்தில், அய்யாவிடம் கெஞ்சிக்கூத்தாடி டிஸ்டம்பர் அடித்து, அழகழகான குழந்தைப் படங்களை வால்பேப்பர்களாக வாங்கிவந்து ஒட்டி, சோழிகள், சிப்பிகளால் ஆன மாலைகளால் அலங்கரித்து ஒரு சூரியன் மேற்கேசாயும் அந்திவேளையில் என்மேல் காதைவைத்து இப்ப நீ எவ்வளவு அழகாயிருக்கத் தெரியுமா அந்தப் பெண் கேட்ட ஒரு நிமிடத்தில் எல்லாம் மாறிப்போனது. காதலா அந்த வார்த்தைக்குத்தான் எத்தனை போதைதரும் வல்லமை. பின்னர் என் கண்கள் எல்லாம் ஒடுங்கிப்போய்விட்டன இரண்டேயிரண்டைத்தவிர்த்து, காதுகளும் கூட. அவளுக்காக மட்டும் இயங்குபவையாக, இப்படி ஒருவருடத்திற்கு முன்பே அவள் வீட்டை விட்டு ஓடிப்போன பொழுதே அழிந்திருக்க வேண்டிய நினைவுகள் இன்னமிருப்பதற்கு காரணம் அதோ அந்தச் சோபாவில் தூங்வதற்கான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்து தோற்றுப்போனவனாய் விட்டத்தை வெறித்துப் பார்த்தவாறு படுத்திருக்கானே அந்தச் சோம்பேறி மோகன் தான் காரணம்.

அடாத மழையில் விடாமல் காஜி அடித்து ஜுரத்தினால் படுத்திருந்த ஒரு நாளில் அவன் மேல் ஆரம்பித்தது இந்தப் பொறாமையுணர்ச்சி, காய்ச்சல் 106க்கும் மேல் போய்விட, வந்தனா அவன் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்திருந்து அழுதபடியே கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது நினைவில் உள்ளது. இப்படி ஆரம்பித்ததுதான் அவன் மீதான ஒட்டுதல், அக்காவைப் போலவே அவனுக்கும் என்மேல் காதல் உண்டு, எத்தனைப் படங்கள் எத்தனைப் படங்கள், அவன் எதிர்த்தவீட்டு இரட்டைச்சடைப் பெண், ஒரு கையில்லாத அய்யர் வீட்டு ஆன்ட்டி என அவன் பொருந்தாக் காதலெல்லாம் படங்களாக என் மேனியெங்கும் பரவியிருந்தது அவனது திறமை உண்மையில் ஆச்சர்யமானதுதான். ஆனால் ஆச்சர்யமூட்டும் அந்த ஓவியங்களை அதிர்ச்சிக்குரியவையாக்கிய அவனை நினைத்து இன்னமும் துடைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன் உதடுகளை. என்னை ஆணாக வரித்து அவன் அக்காவை நான் காதலிக்க அவன் என்னைக் காதலுடன் முத்தமிட்டதைக் கூட பொறுத்துக் கொண்டிருந்தேன் வந்தனாவிற்காக, ஆனால் அவன் ஒருநாள் கொண்டுவந்தானே ஒரு சனியன் பேரைப்பாரு பாரு ஜிம்மியாம் ஜிம்மி.

கைகளுக்குள் அடங்கிவிடும் சைஸில் கொண்டுவந்த அந்த ஜீவனை அம்மாதான் காப்பாற்றினாள், நூழிலையில் பால்விட்டு, கொஞ்சமாய் வெட்டிய கம்பளிக்குள் வெதுவெதுப்பை உண்டாக்கி, அவனுக்கு தற்பெருமை அதிகம் அவன்தான் ஜிம்மியின் மீது பாசம் அதிகம் வைத்திருப்பதாய், ஆனால் எனக்குத் தெரியும் அம்மாவிற்கு வந்தனாவையும் மோகனையும் விட ஜிம்மியை அதிகம் பிடிக்கும்.

ஆனால் எனக்கு பிடிக்கவேப்பிடிக்காது, அம்மாவிற்கும் அய்யாவிற்கும் தெய்வமாய், வந்தனாவிற்கும் மோகனுக்கும் காதலன் காதலியாயும் இருந்த என்னை காலைத்தூக்கி அசிங்கம் செய்யும் பொருளாகப் பார்த்த ஜிம்மியை எனக்கு பிடிக்கவேயில்லை, உண்மையில் இது கூட ஒருவகையில் ஒட்டுதல் தான். பிரியமோ இல்லை கோபமோ இருக்கக்கூடாது சாவு வேண்டாமென்றால். ஆனால் எனக்கு பிரியம் பொறாமை கோபம் மூன்றும் வந்தது மூன்றாம் தலைமுறையில். ஆனால் ஜிம்மி வந்த பிறகு அந்த வீடு அமைதியாய் இருந்து நான் உணர்ந்ததேயில்லை, ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் அவனைக் கொஞ்சிக் கொண்டும் கோபித்துக் கொண்டும் விளையாடிக்கொண்டும் ம்ஹும் அந்த நாட்கள் மகிழ்ச்சியானவை. சோம்பேறி மோகன் ஆரம்பக்காலத்தில் பள்ளிக்கூடத்திற்கு போனதற்கு பிறகும் பிற்பாடு காலேஜுக்கு போனதிற்கு பிறகும் அய்யாதான் ஜிம்மிக்கு எல்லாமே, எனக்கென்னமோ மோகன் கண்முன்னால் அய்யா ஜிம்மியை பிடிக்காதது போல் நடிக்கிறாரோ என்ற எண்ணம் எழுந்து கொண்டேயிருந்தது.

பின்னர் ஒருநாள் தான் காதலித்த வேற்று மத பையனைக் கல்யாணம் செய்துகொள்வதற்காய் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் லெட்டர் மட்டும் எழுதி வைத்துவிட்டு வந்தனா போன நாள் ஜிம்மி மட்டும் கொஞ்ச நேரம் பசியில் கத்திக்கொண்டிருந்தான். ஊரே இந்த விஷயம் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்க வீட்டில் நிசப்தம். நான் வந்தனா காதலித்த பையனைப் பார்த்ததில்லை அதனால் தான் மோகன் எவனோ ஒருவனைப் பற்றி நினைத்ததும் ஒத்து ஊதத் தோன்றியது. என்னயிருந்தாலும் எனக்குக் கூட காண்பிக்கமாட்டேனெற்று உடை உடுத்துபவளாயிற்றே வந்தனா, இன்னொருவனுடன் உடையில்லாமல்…

அப்படியிப்படியென்று ஒருவருஷம் ஆகியிருந்தது. காலையில் அம்மா படிச்சிப் படிச்சி சொன்னாங்க, டேய் கதவை மூடிட்டு போ ஜிம்மி வெளியப் போயிறப்போறான்னு இந்தச் சோம்பேறிதான் மூடாமல், எதிர்த்தவீட்டு ஏஞ்சலை சைட் அடிச்சிக்கிட்டே போய்விட்டான் அப்படியே ஜிம்மியும், இது இரண்டாவது முறை நான் வாய் இல்லாமல் போனதற்காக வருந்தியது, என்னதான் நான் பொறாமைப்படும் விஷயம் என்றாலும் ஜிம்மி கூழாவதைப் பார்க்கும் நிலையில் நான் இல்லை, வந்தனா ஓடிப்போன அன்றுகூட கண்ணை திறந்து வைத்திருந்தவன் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாய் கண்களை மூடினேன். விஷயம் தெரிந்து அய்யா ரோட்டிலேயே கூழைக்கையில் எடுத்து முகத்திலறைந்து அழுததும் அவர் வந்தனா வீட்டை விட்டு ஓடிப்போனதின் பிறகு வந்த முதல் சனிக்கிழமை முதல் வார்த்தையாக சொன்னது ஞாபகத்தில் வந்தது,

“ஒருவார்த்தை சொல்லிட்டு போயிருக்கலாம்.”

எல்லாம் போச்சு, அய்யாவிற்கு அழுகையுடன், மோகனுக்கு கழிவிரக்கத்துடன் ஆனால் அம்மாதான் சொல்லிவிட்டாள் என் சாவிற்கான நாளை இந்த வீட்டை விட்டு போவதான ஒரு வார்த்தையுடன். நான் அழிந்து போவதற்காக வருந்தியதெல்லாம் உண்டுதான், எனக்கென்னவோ வந்தனா போனதிலிருந்தே நான் பாதி இறந்துவிட்டவனாயும், எல்லாவற்றையும் கடந்துவிட்டவனாகவும் ஆனாலும், மோகன் மீதும், ஜிம்மியின் மீது மட்டும் பாசம் உரியவனாயும் இருப்பதாய் உணர்ந்தேன். வந்தனா ஓடிப்போய்விட்ட நாட்களின் ஆரம்பக்காலத்தின் இரவுகளில் யாருக்கும் கேட்காமல் அம்மா அழுதது தெரியும்.

இன்று எதற்கும் கவலைப்படாதது போல், அம்மா சமையற்கட்டை வெறித்து வெறித்துப் பார்த்து வெடித்து அழுது கொண்டிருந்தாள், இது போதும் இது நிச்சயமாகப் போதும். நான் சந்தோஷமாய் இறந்து போவேன். பின்நாட்களில் என்றைக்காவது இவர்கள் திரும்பவும் வந்து தெருமுனையில் இருந்து பார்க்கலாம். ஆனால் நான் அப்போது இருக்கப்போவதில்லை. என்னுடைய மூன்று தலைமுறை நினைவுகள் இழந்தவனாய் புதிதாய் பிறந்து ம்ஹூம் இன்னும் நிறைய தலைமுறைகளைப் பார்க்கப்போகிறேன். அம்மா சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்டுத்தானே வந்திருக்கீங்க நீங்க, இருங்க அந்த லாரி தெருமுனையை கடந்ததும் அழிச்சிறுங்க என் நினைவுகளை.

————————

இது இரண்டு கவிதைகளைப் படித்ததின் விளைவு கவிதையை எழுதியவர் போட்டிருந்த புகைப்படங்களைக் காப்பியடித்திருக்கிறேன். இதே போல் கவிதையெழுதியவர் எழுதிய இரண்டு கதைகளை(???) தொடர்ந்து எழுத உட்கார்ந்திருக்கிறேன் இரண்டொரு நாட்கள். பின்னர் வேண்டாமென்று தள்ளியும் வைத்துவிட்டேன்.

எழுதியவர் இளவஞ்சி. உரல்கள்.

ஓடிப்போனவளின் வீடு

ஜிம்மியும் சில நிகழ்வுகளும்…

நன்றி இளவஞ்சி.

—————————-

முன்பே தீர்மானித்திருந்தது போல், இந்த பதிவிற்கான பின்னூட்டங்களும் வெளியிடப்படாது. இதை முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம் தான், மறந்திட்டேன். பின்னூட்டம் போட்டுவிட்டு காத்திருக்கும் அத்தனை மக்களுக்கும்(???) ஒரு வார்த்தை தான் மாப்பு, மாப்பு அப்புறம் இன்னுமொறு முறை மாப்பு. ஒரு வார்த்தை மெயில் தட்டிவிடுங்களேன். முடியுமானால் mohandoss.i @ gmail.com