The Valiant Swabian – Albert Einstein

எனக்கு ரிலேட்டிவிட்டி தியரி பிரகாசமாய்த் தெரியும் என்றெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. ஆனால் அது எதைப் பற்றியதாயிருக்கும் என்பதைப் பற்றித் தெரியும், ஒரு முறை என் சித்தப்பா(என்று நினைக்கிறேன்), ரிலேட்டிவிட்டி தியரியை ஒரு ‘ஈ’யைக் கொண்டு விளக்கினார். எப்படியென்றால்,

நாம் ஒரு காரில் பயணம் செய்கிறோம், 60km வேகத்தில், ஆனால் நாம் பயணம் செய்யத் தொடங்கிய அதே சமயத்தில் அந்தக் காரினுள் புகுந்த ‘ஈ’ ஒன்று நம்முடைன் பயணம் செய்கிறது, எப்படியென்றால் காரின் எந்த ஒரு பகுதியையும் தொடாமல் – காருக்குள் பறந்துகொண்டேயிருக்கிறது. ‘ஈ’ காருக்குள் பயணம்(பறந்து) செய்து கொண்டுதானே இருக்கிறது.

இதன் காரணமாகயெல்லாம் ‘ஈ’யும் 60km வேகத்தில் பயணம் செய்ததாகக் கொள்ள முடியுமா? இப்படித்தான் வேகம் என்பது வேறுபடுவதாய் இருக்கிறது. இந்த சூழ்நிலையில் காரில் பயணம் செய்த நம்முடைய வேகத்தையும், நம்முடை பயணம் செய்த ‘ஈ’யினுடைய வேகத்தையும் ஒரு சமன்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவது தான் ரிலேட்டிவிட்டி என்றார் அவர். இது உண்மையா எனக்குத் தெரியாது.

—————————

The Valiant Swabian – A new biography of Albert Einstein.

When youthful and frisky, Albert Einstein would refer to himself as “the valiant Swabian,” quoting the poem by Ludwig Uhland: “But the valiant Swabian is not afraid.” Albert—the name Abraham had been considered by his unreligious parents but was rejected as “too Jewish”—was born in Ulm, in March of 1879, not long after Swabia joined the new German Reich; he was the first child and only son of a mathematics-minded but financially inept father and a strong-willed, musically gifted woman of some inherited means. A daughter, Maria, was born to the couple two and a half years later; when shown his infant sister, Albert took a look and said, “Yes, but where are the wheels?” Though this showed an investigative turn of mind, the boy was slow to talk, and the family maid dubbed him der Depperte—“the dopey one.”

As the boy progressed through the schools of Munich, where his father had found employment in his brother Jakob’s gas-and-electrical-supply company, Albert’s teachers, though giving him generally high marks, noted his resistance to authority and Germanic discipline, even in its milder Bavarian form. As early as the age of four or five, while sick in bed, he had had a revelatory encounter with the invisible forces of nature: his father brought him a compass, and, as he later remembered it, he was so excited as he examined it that he trembled and grew cold. The child drew the momentous conclusion that “something deeply hidden had to be behind things.” That intimation was to carry him to some of the greatest scientific discoveries of the twentieth century, and to a subsequent persistent but unsuccessful search for a theory that would unite all the known laws of nature, and to a global fame impossible to imagine befalling any mere intellectual now.

Walter Isaacson’s thorough, comprehensive, affectionate new biography, “Einstein: His Life and Universe” (Simon & Schuster; $32), relates how, in 1931, during the fifty-one-year-old scientist’s second visit to America, he and his second wife, Elsa, attended, in California, a séance at the home of Mr. and Mrs. Upton Sinclair. He must have allowed a little skepticism to creep into his polite conversation, for “Mrs. Sinclair challenged his views on science and spirituality.” His own wife overheard and indignantly intervened, telling their hostess, “You know, my husband has the greatest mind in the world.” Mrs. Sinclair didn’t dispute the assertion, replying, “Yes, I know, but surely he doesn’t know everything.” On the same excursion, Einstein, at his own request, met Charlie Chaplin, who, as they arrived at the première of “City Lights,” said, of the applauding public, “They cheer me because they all understand me, and they cheer you because no one understands you.”

In 1905, Einstein, a twenty-six-year-old patent clerk in Bern, Switzerland, had produced in rapid succession five scientific papers that (a) proposed that light came not just in waves but in indivisible, discrete packets of energy or particles called, after Max Planck’s discovery, quanta; (b) calculated how many water molecules existed in 22.4 litres (a number so vast that, Isaacson tells us, “that many unpopped popcorn kernels when spread across the United States would cover the country nine miles deep”); (c) explained Brownian motion as the jostling of motes of matter by invisible molecules; (d) expounded the special theory of relativity, holding that all measurable motion is relative to some other object and that no universal coördinates, and no hypothetical ubiquitous ether, exist; and (e) asserted that mass and energy were different manifestations of the same thing and that their relation could be tidily expressed in the equation E=mc², where c is the speed of light, a constant. Only a few friends and theoretical physicists took notice.

from the issuecartoon banke-mail thisIn 1903, Einstein had married a woman three years older than he, Mileva Marić, a lame, homely Serbian he had met when both were students at the Zurich Polytechnic. It emerged only in 1986 that before their marriage the couple became parents of a girl, Lieserl, whom Einstein probably never saw and whose fate is unknown. A legitimate son, Hans Albert, was born in 1904. Einstein had not been able to secure any teaching job; his cavalier and even defiant attitude toward academic authority worked against his early signs of promise. He had left Germany and renounced his citizenship at the age of sixteen, and for four years was too poor to buy Swiss citizenship, depending for sustenance on a monthly stipend from his mother’s family and some fees from private tutorials. In the pinch, Marcel Grossmann, a brilliant math student whose meticulous lecture notes helped Einstein get high grades at the Zurich Polytechnic, managed to secure him a job at the Swiss Patent Office, in Bern. His long stint there figures, in the conventional Einstein mythology, as the absurd ordeal of a neglected genius, but Isaacson thinks it might have been a good thing:

So it was that Albert Einstein would end up spending the most creative seven years of his life—even after he had written the papers that reoriented physics—arriving at work at 8 A.M., six days a week, and examining patent applications.…Yet it would be wrong to think that poring over applications for patents was drudgery.…Every day, he would do thought experiments based on theoretical premises, sniffing out the underlying realities. Focusing on real-life questions, he later said, “stimulated me to see the physical ramifications of theoretical concepts.”

“Had he been consigned instead to the job of an assistant to a professor,” Isaacson points out, “he might have felt compelled to churn out safe publications and be overly cautious in challenging accepted notions.” Special relativity has a flavor of the patent office; one of the theory’s charms for the fascinated public was the practical apparatus of its exposition, involving down-to-earth images like passing trains equipped with reflecting mirrors on their ceilings, and measuring rods that magically shrink with speed from the standpoint of a stationary observer, and clocks that slow as they accelerate—counterintuitive effects graspable with little more math than plane geometry.

The general theory of relativity took longer, from 1907 to 1915, and came harder. Generalizing from the special theory’s assumption of uniform velocity to cases of accelerated motion, and incorporating Newton’s laws of gravity into a field theory that corrected his assumption of instant gravitational effect across any distance, led Einstein into advanced areas of mathematics where he felt at sea. He turned to his invaluable friend Marcel Grossmann, now chairman of the math department at the Zurich Polytechnic; Isaacson quotes him as saying, “Grossmann, you’ve got to help me or I will go crazy.” After consulting the literature, Grossmann “recommended the non-Euclidean geometry that had been devised by Bernhard Riemann.” Einstein, beginning with the insight that acceleration and gravity exert an equivalent force, worked for years to find the equations that would describe

1. How a gravitational field acts on matter, telling it how to move.

2. And in turn, how matter generates gravitational fields in spacetime, telling it how to curve.

“I have gained enormous respect for mathematics,” he wrote a friend, “whose more subtle parts I considered until now, in my ignorance, as pure luxury!” For a time, he discarded Riemannian tensors, but eventually returned to them, and, to quote Isaacson, “in the throes of one of the most concentrated frenzies of scientific creativity in history,” he felt close enough to the solution to schedule four Thursday lectures at the Prussian Academy, in Berlin, which would unveil his “triumphant revision of Newton’s universe.” Then, heightening the suspense, another player entered the game. Einstein, still a little short of the full solution and beset with nervous stomach pains, showed one of his lectures to David Hilbert, “who was not only a better pure mathematician than Einstein, he also had the advantage of not being as good a physicist.” Hilbert told Einstein that he was ready to lay out his own “axiomatic solution to your great problem,” and the physicist battled to establish the priority of his theory even as he was putting the last, perfecting touches into his fourth and final lecture. It all came down to:

Rµν—½gµνR = 8πTµν

The other giants of physics in the first half of the twentieth century applauded. Paul Dirac called general relativity “probably the greatest scientific discovery ever made,” and Max Born termed it “the greatest feat of human thinking about nature, the most amazing combination of philosophical penetration, physical intuition and mathematical skill.” In 1919, the discovery was given empirical proof when Arthur Eddington, the director of the Cambridge Observatory, led an expedition to equatorial realms to observe a solar eclipse and see if, as Einstein’s field equations predicted, stars near the sun’s rim would be apparently displaced 1.7 arc seconds. With a little massaging from Eddington, they were. Einstein, asked what his reaction would have been if the experiment had showed his theory to be wrong, serenely replied, “Then I would have been sorry for the dear Lord; the theory is correct.”

from the issuecartoon banke-mail thisThough Einstein was to reap many honors (including the 1921 Nobel, belatedly, for his early work on the photoelectrical effect) and was to serve humanity as a genial icon and fount of humanist wisdom for three more decades, he never again made a significant contribution to the ongoing life of the physical sciences. Beginning around 1918, he devoted himself to a quest even more solitary and visionary than his relativity triumphs. “We seek,” he said in his Nobel Prize lecture, “a mathematically unified field theory in which the gravitational field and the electromagnetic field are interpreted only as different components or manifestations of the same uniform field.” Quantum theory, with its built-in uncertainties and paradoxes, struck him as a spooky violation of physical realism. “The more successes the quantum theory enjoys,” he lamented to a friend in 1912, “the sillier it looks.” In an autobiographical sketch published in 1949, he described his frustrated attempts “to adapt the theoretical foundation of physics” to quantum science: “It was as if the ground had been pulled out from under one, with no firm foundation to be seen anywhere upon which one could have built,” leaving “an intermediate state of physics without a uniform basis for the whole, a state that—although unsatisfactory—is far from having been overcome.”

His faith that a unified theory of all the fields exists went back to his childhood sense that “something deeply hidden had to be behind things,” a something that would evince itself in an encompassing theory of elegant simplicity. Isaacson tells us: “On one of the many occasions when Einstein declared that God would not play dice, it was Bohr”—the physicist Niels Bohr—“who countered with the famous rejoinder: Einstein, stop telling God what to do!” God, sometimes identified as “the Almighty” or “the Old One” (der Alte) frequently cropped up in Einstein’s utterances, although, after a brief period of “deep religiousness” at the age of twelve, he firmly distanced himself from organized religion. In a collection of statements published in English as “The World As I See It,” there is this on “The Religiousness of Science”:

The scientist is possessed by the sense of universal causation.…His religious feeling takes the form of a rapturous amazement at the harmony of natural law, which reveals an intelligence of such superiority that, compared with it, all the systematic thinking and acting of human beings is an utterly insignificant reflection. This feeling is the guiding principle

The apparition of a superior intelligence behind the impassive arrangements of nature was more than a playful metaphor for Einstein, and the escape from selfishness through scientific thought was a principle he lived. In composing, at the request of an editor, his “Autobiographical Notes,” he concentrated almost exclusively on his thought processes, complete with equations.

Yet things happened to him; he had a life. In 1909, the University of Zurich upped an initial offer, and Einstein, “four years after he had revolutionized physics,” resigned from the patent office and accepted his first professorship. “So, now I too am an official member of the guild of whores,” he told a colleague. In 1910, Mileva gave birth to a second son, Eduard, who as he grew older developed mental illness and was to end up in a Swiss asylum. In 1911, the Einsteins moved to Prague, where Einstein accepted a full professorship at the German part of the University of Prague. Offers kept coming; in 1912 he returned to the Zurich Polytechnic, which had become a full university, the Eidgenössische Technische Hochschule. Mileva should have been happy back in Zurich, among old friends, but her health was uncertain, carrying with it depression, and continued to decline. In 1913, an invitation was personally delivered by two pillars of Berlin’s academic establishment, Max Planck and Walther Hermann Nernst, to come to Berlin as a university professor and the director of a new physics institute, and to become, at the age of thirty-four, the youngest member of the Prussian Academy. Einstein stayed in Berlin until 1932, when the combination of rising Nazism and tempting offers from America impelled him to leave Germany, never to return.

In America, Robert A. Millikan, a physicist whose experiments had verified Einstein’s photoelectrical equation, was now the president of Caltech, and he aggressively courted Einstein to come to Pasadena. However, the educator Abraham Flexner, a former officer of the Rockefeller Foundation, was in the process of establishing, with funds from the Bamberger department-store fortune, a haven for scholars named the Institute for Advanced Study, to be situated in New Jersey, next to but not affiliated with Princeton University. Einstein, intending to split his time between Europe and America, accepted the Princeton proposal. He and Elsa moved there, and in 1935, after renting for a few years, they bought a modest frame house at 112 Mercer Street, where Einstein lived until his death, in 1955.

He and Mileva had divorced, after many difficulties, in March, 1919. One of the attractions of Berlin in 1913 had been the presence of his divorced cousin Elsa Einstein. During the First World War, while Mileva stayed in Zurich with the two boys, Elsa and Einstein shared a life in Berlin—in his divorce deposition he gave the period of “intimate relations” as “about four and a half years.” After some friction (Einstein wasn’t sure that he wanted to be married at all, after the mental exertions of general relativity, but Elsa’s respectable family wanted her reputation salvaged), he and Elsa married, in June, 1919. In their “spacious and somberly furnished apartment near the center of Berlin,” with her two daughters, he seemed, a colleague remarked, “a Bohemian as a guest in a bourgeois home.” Elsa was shrewd but, unlike Mileva Marić, not scientific, which at his stage of life and eminence may have been a blessing. Einstein and women are a complicated story, and Isaacson doesn’t attempt to tell it all. There were a number of extramarital relationships; how many of them tipped from companionship into sex is, like the electron, difficult to measure. (One startling fact, according to Isaacson: beginning in 1941, Einstein was sleeping with an alleged Soviet spy, the multilingual Margarita Konenkova, though the F.B.I., which was keeping close tabs on him, never twigged.) Isaacson, a former managing editor of Time, whose previous biographies dealt with Benjamin Franklin and Henry Kissinger, writes in short paragraphs; taking up in rotation science and politics and personal developments, he has much material to compress. He notes that at Elsa’s untimely death, in 1936, “Einstein was hit harder than he might have expected,” and pronounces on their marriage:

Beneath the surface of many romances that evolve into partnerships, there is a depth not visible to outside observers. Elsa and Albert Einstein liked each other, understood each other, and perhaps most important (for she, too, was actually quite clever in her own way) were amused by each other. So even if it was not the stuff of poetry, the bond between them was a solid one.

Yet when Michele Besso, an old friend from his youth in Zurich, died, not long before Einstein’s own death, he wrote to Besso’s family that the deceased’s most admirable trait had been to live harmoniously with a woman, “an undertaking in which I twice failed rather miserably.” He was married to the universe, and gave back to people less love than he attracted. Max Born said, “For all his kindness, sociability and love of humanity, he was nevertheless totally detached from his environment and the human beings in it.”

But he loved America, and America reciprocated. Its informality, optimism, and emphasis on free speech delighted him: “From what I have seen of Americans, I think that life would not be worth living to them without this freedom of self expression.” Except for a brief trip to Bermuda as part of his application for citizenship, he never left; he never returned to Europe, let alone to Germany, whose crimes, he wrote the chemist Otto Hahn, “are really the most abominable ever to be recorded in the history of the so-called civilized nations.” To America, Isaacson says, he projected a “rumpled-genius image as famous as Chaplin[’s] little tramp.” As famous as Chaplin, he appeared, to Americans of my age, as saintly as Gandhi. Einstein’s public political life—his initially reluctant but eventually committed Zionism, his initially militant but eventually modified pacifism, his wartime patriotism (including a sponsoring role in the creation of the atomic bomb), his scorn of McCarthyism, and his good humor and amiable wit in shouldering all the causes and interviews he was asked to shoulder—contributed to American morale in the challenging years between 1933 and 1955. Having the greatest mind in the world on the premises lifted American spirits. In his own freedom of thought, the valiant Swabian demonstrated how to be free.

Go Aussie Go!!! – 4

இன்று ஆஸ்திரேலியாவிற்கும் பங்ளாதேஷ்ற்கும் இடையேயான சூப்பர் எய்ட் மேட்ச், இதைப் பற்றிய பதிவெதுவும் எழுதும் ஆர்வம் எனக்கு சுத்தமாகயில்லை. மழையால் பாதிக்கப்பட்ட மேட்ச் 22 ஓவர்களுக்கு மட்டும் நடைபேற்றது.

முதல் முறையாக இந்த உலகக்கோப்பையில் ஆஸ்திரேலியா பீல்டிங் செய்தது. பங்ளாதேஷை 104 ரன்களுக்கு சுருட்டியது ஆஸ்திரேலியா, மெக்ராத் உலகக்கோப்பையில் அதிக விக்கெட் எடுத்த வீரர் என்ற பெருமையை இந்தப் போட்டியின் இரண்டாவது விக்கெட் எடுத்த பொழுது பெற்றார்.

விக்கெட் இழப்பின்றி ஆஸ்திரேலியா சுலபமாக இந்தப்போட்டியை வென்றது. அடுத்தப் போட்டி, அடுத்த வாரம் ஞாயிற்றுக் கிழமை இங்கிலாந்திற்கு எதிராக. அதுவரை பொறுமையாக மற்றப் போட்டிகளைப் பார்க்கலாம்.

இட ஒதுக்கீடு தடை: தலைவர்கள் அதிர்ச்சி, கண்டனம்

மத்திய அரசின் உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு 27 சதவீத இட ஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு உச்சநீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை விதித்துள்ளது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக முதல்வர் கருணாநிதி கூறியுள்ளார்.

இதுகுறித்து சட்டசபை வளாகத்தில் செய்தியாளர்களிடம் அவர் பேசுகையில், இது அதிர்ச்சி தரும் செய்தி. சட்ட திருத்தம் தேவையா என்பதை இப்போதே கூற முடியாது.

இட ஒதுக்கீட்டில் ஆர்வமாக இருக்கும் அரசியல், சமுதாய இயக்கங்களின் தலைவர்கள் இதுகுறித்து கூடிப் பேசி மேற்கொண்டு ஆற்ற வேண்டிய பணிகளை ஆற்றுவோம் என்றார்.

பின்னர் அண்ணா அறிவாலயத்தில் நடந்த திமுக கூட்டணிக் கட்சிகளின் தலைவர்களின் ஆலோசனைக் கூட்டத்திற்குப் பின்னர் கருணாநிதி செய்தியாளர்களிடம் பேசுகையில்,

உச்சநீதிமன்றத்தைக் கண்டித்தோ, அதன் தீர்ப்பை எதிர்த்தோ பந்த் போராட்டத்தை நாங்கள் நடத்தவில்லை. இந்தத் தீர்ப்பு எங்களுடைய சமுதாயத்தின், இந்திய நாட்டு அடித்தட்டு மக்களின் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நல வாழ்வுக்கு உலை வைக்கிறது என்பதற்காக நடத்தப்படுகிற வேலைநிறுத்தமாகும்.

ஏற்கனவே கொண்டு வரப்பட்ட சட்டத் திருத்தம் செல்லுபடியாகாது என்று இடைக்காலத் தீர்ப்பு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆண்டிலேயே இந்த இட ஒதுக்கீடு மாணவர்களுக்குப் பயன்படாது என தீர்ப்பு வந்துள்ளது.

எனவே நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டத்துக்குப் புத்துயிர் கொடுத்து பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நிவாரணம் தர முடியுமா என்பதை யோசித்து விவாதிக்கத்தான் நாடாளுமன்ற இரு அவைகளின் கூட்டுக் கூட்டத்தைக் கூட்ட கோரியுள்ளோம்.

கேள்வி: உச்சநீதிமன்றத்தில் காவிரி தீர்ப்பு வந்தபோது அதை ஏற்று கர்நாடகம் நடக்கவில்லை. முல்லைப் பெரியாறு அணையில் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தபோதும் அதை கேரளா ஏற்கவில்லை. அதேபோல, இந்தத் தீர்ப்பையும் மதிக்காமல் மாநிலங்கள் நடந்து கொள்ளலாம் அல்லவா

கருணாநிதி: உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை ஏற்க மாட்டோம் என கர்நாடகம் சொல்லவில்லை. மேலும் தற்போது நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பே வந்து விட்டது. முல்லைப் பெரியாறு அணை விவகாரத்தில், உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பை கேரள அரசு ஏற்கவில்லை. பதிலாக வேறு ஒரு சட்டத்தையே இயற்றினார்கள். இதுகுறித்து உச்சநீதிமன்றம் போன்ற உயர் அதிகாரம் படைத்த மன்றங்கள் நடவடிக்கை எடுத்தால் மகிழ்ச்சி அடைவேன்.

ஆனால் சமீபகாலமாக நீதிமன்றங்கள், சமூக நீதியை ஒடுக்குகிற வகையில், எதிர்பாராமல் நடந்து கொள்கின்றன என்பதுதான் எனக்கு வருத்தம்.

பந்த் நடத்தும்போது அத்தியாவசியப் பணிகளுக்கு வழக்கம் போல விலக்கு அளிக்கப்படும். மாணவர்களுக்கு தேர்வு இருந்தால், அதுகுறித்து எங்களுக்குத் தெரிவிக்ககப்பட்டால் விதி விலக்கு அளிக்கப்படும். சனிக்கிழமை மாணவர்களுக்கு விடுமுறைதான்.

கேள்வி: இந்தத் தீர்ப்பால் நேரடியாக பாதிக்கக் கூடிய மாணவர்களிடம் எந்தவிதமான எழுச்சியும் இல்லையே ..

கருணாநிதி: இந்த கேள்வியை நான் தந்தை பெரியாரிடமே ஒருமுறை கேட்டேன். அய்யா, நாம் யாருக்காக பாடுபடுகிறோமோ, அந்தப் பின்தங்கிய மக்களும், ஆதி திராவிட மக்களும் அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கிறார்களே என்று கேட்டபோது, பெரியார் சொன்னார், அதனால்தான் அவர்கள் பின் தங்கியவர்களாகவும், ஆதி திராவிடர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்றார்.

பந்த்தின்போது விமானம் மற்றும் ரயில் போக்குவரத்தை நிறுத்துமாறு கோரிக்கை வைப்போம்.

கேள்வி: ஜனநாயகத்தின் மிகப் பெரிய அமைப்பு நாடாளுமன்றம்தான். அந்த நாடாளுமன்றத்தில் இயற்றப்பட்ட சட்டத்துக்கே இந்த கதியா ..

கருணாநிதி : மிக உயர்ந்த கோபுரங்களின் மீது சில நேரங்களில் இடி விழுகிறது அல்லவா, அதுபோலத்தான் இதுவும்.

மற்ற மாநில முதல்வர்களுக்கு இதுதொடர்பாக நாளை முதல் கடிதம் எழுதுவோம். அதன் பிறகு தொடருவோம் என்றார் கருணாநிதி.

கட்சிகள் கடும் எதிர்ப்பு:

இதற்கிடையே, இட ஒதுக்கீடு சட்டத்துக்கு உச்சநீதிமன்றம் இடைக்காலத் தடை விதித்ததற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து பாமக எம்.எல்.ஏக்கள் அனைவரும் கருப்பு பேட்ஜ் அணிந்து தங்களது எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தினர்.

சட்டசபைக்கு அவர்கள் கருப்பு பேட்ஜுடன்தான் வருகின்றனர். தாங்கள் வருகிற சைக்கிள்களிலும் கூட கருப்புக் கொடியைக் கட்டியுள்ளனர். இதுகுறித்து பாமக தலைவர் ஜி.கே.மணி கூறுகையில், இந்தத் தீர்ப்பு பாமகவினருக்கு பெரும் வேதனையையும், வருத்தத்தையும் அளித்துள்ளது.

இந்தியாவில் உள்ள 65 கோடிக்கும் மேற்பட்ட பிற்பட்ட மக்களுக்கு மிகப் பெரிய வேதனைச் செய்தி இது. இந்த சட்டத்துக்காக டாக்டர் ராமதாஸ் மிகப் பெரிய முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். சமூக சிந்தனையோடு இந்த சட்டத்தை அணுகாமல், உச்சநீதிமன்றம் தடை விதித்திருப்பது வேதனை தருகிறது என்றார்.

இடது சாரிக் கட்சிகளும் இந்தத் தீர்ப்பை கடுமையாக விமர்சித்துள்ளன. அதேசமயம், பாஜக இந்தத் தீர்ப்பை மறைமுகமாக வரவேற்றுள்ளது. இட ஒதுக்கீட்டை பாஜக ஆதரிக்கிறது. அதேசமயம், இதை சரியான கோணத்தில் எடுத்துச் செல்ல மத்திய அரசு தவறி விட்டதாக பாஜக செய்தித் தொடர்பாளர் பிரகாஷ் ஜவடேகர் மழுப்பலாக பதில் அளித்துள்ளார்.

Drunk women can consent to sex, judges rule

இந்த விஷயத்தை சமீபத்தில் படிக்க நேர்ந்தது. என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை. ஆனால் இந்த நீதிபதியின் தீர்ப்பு நிறைய விஷயங்களை யோசிக்க வைப்பதாகயிருக்கிறது.

சமீபத்தில் ஒரு பதிவில் செய்துவரும் தீவிரமான விவாதத்தில் கூட சொல்லியிருந்தது தான். செக்ஸுவல் அப்யூஸ் எப்பவுமே பிரச்சனை வாய்ந்தது தான். தூசி மாதிரி தட்டி விட்டுட்டு போகிறது என்பது ரொம்ப கஷ்டமான விஷயம்.

A drunken woman can still consent to sex, the Court of Appeal ruled yesterday.

Three senior judges were giving reasons for clearing a 25-year-old man of raping a student, aged 19, after both had been drinking heavily.


Sir Igor Judge: rape ruling

Sir Igor Judge, sitting with Lady Justice Hallett and Mrs Justice Gloster, said sex would amount to rape if the complainant had lost her capacity to choose as a result of drink.

“However, where the complainant has voluntarily consumed even substantial quantities of alcohol, but nevertheless remains capable of choosing whether or not to have intercourse, and in drink agrees to do so, this would not be rape,” he said.

The judges could not set a level of alcohol consumption that would negate consent, they explained.

Otherwise, “provisions intended to protect women from sexual assaults might very well be conflated into a system which would provide patronising interference with the right of autonomous adults to make personal decisions for themselves”.

Benjamin Bree, a university-educated computer software engineer from Southampton “of excellent previous character”, was told after an appeal hearing earlier this month that his rape conviction would be quashed. He had served nearly five months of a five-year sentence.

Criticising the way that Judge Jarvis had summed up the case, the Court of Appeal said the jury’s verdict could not be regarded as safe.

Yesterday, the court decided not to order a re-trial. Mr Bree, who was in tears after the ruling, was advised by his lawyers not to speak to reporters.

He was convicted at Bournemouth Crown Court last October of raping a university student who shared a flat with his brother Michael, also a student at Bournemouth university. Michael Bree and his girlfriend, Holly, spent an evening in February last year drinking with Mr Bree and the complainant, identified as M.

She drank two pints of cider and, over the evening, between four and six vodkas. Mr Bree, who had been drinking earlier in the day, drank two pints of lager and then he too moved on to vodka and Red Bull.

The girls walked back to her flat, letting themselves in. But both girls were badly affected by drink. Holly was sick in the kitchen and M was sick in the shower. Mr Bree helped her wash her hair.

M’s next memory, she said, was finding herself on the bed. Mr Bree was having sex with her. She told the jury that she had not consented.

After Mr Bree was arrested, he appeared shocked and upset. His case was that, although M may have become less inhibited because she was drunk, she was lucid enough to consent to sex and had done so. Mr Bree told the police that she seemed keen on sex.

At the start of the trial, the prosecution claimed that M was so drunk that she was effectively unconscious. In the light of the evidence, the jury was asked instead to conclude that M did not in fact give her consent. Mr Bree’s case was that he reasonably believed she had consented.

Sir Igor, president of the Queen’s Bench Division, pointed out that neither Mr Bree nor M had acted unlawfully in drinking to excess. “Both were free, if they wished, to have intercourse with each other,” he said.

The question was not whether the alcohol made them less inhibited, nor whether they might have regretted what had happened. Nor was it a question of whether they had behaved irresponsibly.

“The essential question for decision is, as it always is, whether the evidence proved that the appellant had sexual intercourse with the complainant without her consent,” he said.

Sir Igor said, that “if, through drink or for any other reason, the complainant has temporarily lost her capacity to choose whether to have intercourse on the relevant occasion, she is not consenting, and subject to questions about the defendant’s state of mind, if intercourse takes place, this would be rape.

“However, where the complainant has voluntarily consumed even substantial quantities of alcohol, but nevertheless remains capable of choosing whether or not to have intercourse, and in drink agrees to do so, this would not be rape.” The judges concluded that there was a clear definition of consent.

Modern-Day Slavery in America

ஆமாம் எனக்கும் படித்ததும் ஆச்சர்யமாகவும் கேவலமாகவும் இருந்தது. உண்மையில் நம்ப முடியவில்லை என்பது தான் உண்மை.

இன்னும் இருக்கு என்று சொல்லப்படுவது நம்பமுடியவில்லை, சமீபத்தில் ஒரு பதிவரிடம் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது அமேரிக்க அரசாங்கம் அவர்களது மக்களுக்காக செய்யும் சேவைகளை மிகவும் அதிகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தது தான் நினைவில் வருகிறது.

March 26, 2007 — Emily Nicely, 19, was routinely beaten with broom handles, a metal pipe, belts and wooden boards.

She was forced to quit school, to do chores and deliver newspapers without pay. She was by any definition — including those of the federal government and the family that held her captive for six months — a slave.

Nicely’s case made headlines last week, in part because a Pennsylvania family was accused of abusing and threatening her. The arrests of Mark and Cynthia Pollard, as well as their three teenage children, shed light on a problem most Americans believe was eradicated more than 140 years ago.

Human rights organizations and federal officials, including President Bush, however, insist that modern-day slavery, also known as “human trafficking,” is alive and well today in the United States.

Next to the illegal trades in drugs and arms, human trafficking is the third-largest and fastest-growing criminal enterprise in the world, according to government figures. The departments of Justice and State, as well as anti-trafficking groups, estimate there are about 27 million people worldwide in modern-day slavery.

Trafficking a Constitutional Violation

The term “human trafficking” can be applied in all cases where the use of “force, fraud or coercion” is used to get people to work or have sex against their will, a senior official at the U.S. Department of Justice told ABCNEWS.com.

“Despite what the word ‘trafficking’ suggests,” the official said, “it is not human smuggling … [and] does not require proof of movement or crossing of borders.”

Human trafficking is a federal offense because it violates the 13th Amendment, which prohibits slavery.

The Department of Justice has conducted more than 700 investigations into cases of alleged human trafficking since 2001, an increase of 600 percent over the previous six years.

Last year, the Justice Department initiated 168 investigations, charged 111 defendants in 32 cases, and obtained 98 convictions involving human trafficking cases.

Two of those convictions in 2006 were for Jefferson Calimlim Sr. and his wife, Elnora, both doctors from Milwaukee, Wis.

In November 2006, the couple were each sentenced to four years in prison for “forcing a woman to work as their domestic servant and illegally harboring her for 19 years in their residence,” according to the Justice Department.

The Calimlims were convicted of using threats of serious harm and physical restraint against their victim, whom they had brought to the United States from the Philippines when she was 19.

According to a Justice Department summary of the case, “The victim testified that for 19 years she was hidden in the Calimlim home, forbidden from going outside, and told that she would be arrested, imprisoned and deported if she was discovered. The Calimlims’ son was also convicted of harboring an illegal alien and sentenced to 120 days of home confinement, three years of supervised release, and a $5,000 fine.”

Trafficking very often involves an element of transnational smuggling. Of the 800,000 people trafficked across international borders every year, 17,500 of them ended up in the United States.

New Unit for Human Trafficking Investigations

Just two months after the Calimlims were convicted, Attorney General Alberto Gonzales established a new unit within the department’s Human Rights Division, tasked with investigating human trafficking cases.

Sex slavery is more common than other forms of forced labor, but experts say trafficking has infiltrated nearly every aspect of commerce — from industry and agriculture to nannies and housekeepers.

Before their arrest in 2005, Mexican nationals Josue Flores Carreto, Gerardo Flores Carreto and Daniel Perez Alonso spent 13 years smuggling women into New York from Mexico to be used as prostitutes.

According to the Department of Justice, “The young women were repeatedly threatened, beaten and emotionally abused by the Carretos and their confederates, while being forced to service up to 20 men per day.”

After pleading guilty to the charges, the Carreto brothers received sentences of 50 years in prison. Their co-defendant, Alonso, received 25 years in prison.

Held Captive by Family Friends

Emily Nicely wasn’t kidnapped or smuggled across foreign borders. Nevertheless, the family who held her captive treated and called her a “slave.”

“She moved in with the Pollards on her own accord,” Detective Sgt. Henry Fontana of the Greensburg, Pa., Police Department told ABCNEWS.com.

Nicely, he said, had at times dated both of the Pollards’ teenage sons, Mark Jr., 18, and Jonathon, 17, and had agreed to live with them after her family left Greensburg so she could finish school at Greensburg Salem High School.

But things took a turn for the worse. She was forced to drop out of school and “was abused physically and mentally and felt she couldn’t leave,” Fontana said.

“On numerous occasions, the Pollards punched her, kicked her and struck her with broom handles, a metal pipe, belts and boards,” read a police affidavit.

The Pollard family referred to Nicely as its “slave,” according to the affidavit.

Police were called March 10 by Greensburg resident Nelson Williams, a customer on the paper route Nicely was forced to work. When asked about the bruises on her face, Nicely “broke down and told [Williams] about her ordeal,” Fontana said.

Cynthia Pollard told investigators that Nicely had been bruised after she fell while delivering newspapers. She also said the family had “numerous physical confrontations with Nicely but that it was always in self-defense,” according to a police affidavit.

After being reached by ABCNEWS.com for comment, Department of Justice officials said they would launch a federal investigation into Nicely’s case.

credits

Weird ஒரு வாய்ஸ் பதிவு

என்ன சொல்றது எல்லாரும் நல்லா மாட்டினீங்க. நான் என்னுடைய லூசுத்தனங்களைப் பத்தி ஒரு வாய்ஸ் பதிவு போட்டிருக்கேன் அவ்வளவுதான்.

சொல்லியிருக்கும் லூசுத்தனங்களைப் பத்தி மேலோட்டமா ஹிண்ட் மற்றும் கொடுக்கிறேன் இங்க,

1) ஆஸ்திரேலியா சப்போர்ட்
2) கோயிலுக்குப் போறது
3) என் ஸ்கூல் காலத்தில் நடந்த ஒரு விஷயம்
4) என் காலேஜ் காலத்தில் நடந்த ஒரு விஷயம்
5) தமிழ்ல பதிவெழுதுவது.

வொர்க் ஆகும்னு நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் பெருசா வந்திருச்சு, பிரிபேர் எல்லாம் செய்யாமல் பேசியது. அது, இது, அங்க, இங்க எல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாயிருக்கு. ஒரே ஒரு பிழையும், நான் டூர் போனதப் பத்தி சொல்லியிருப்பேன் அது +2 அப்ப நடந்தது இல்லை காலேஜ் முடிஞ்சப்ப செய்தது. இவன் இந்தமாதிரி போடச்சொன்னதுக்கு சும்மாவேயிருந்திருக்கலாம்னு சினேகிதி நினைச்சா மட்டும் போதும். ஹாஹா.

மற்றபடிக்கு கேட்டுப்பார்த்துட்டு சொல்லுங்க.

அஞ்சு பேரை இணைக்க விட்டுட்டேன்

1) பிகேஎஸ் அண்ணாச்சி
2) ஹரிஹரப் பிரசன்னா அண்ணாச்சி
3) கேவி ஆர் அண்ணாச்சி
4) ஆசாத் அண்ணாச்சி
5) ஜெயஸ்ரீ கோவிந்தராஜன் அக்காச்சி(இவங்களை பதிவுலகத்திற்கு இழுக்கணும்.)

சரி சரி போட்டுறுங்கப்பா…

காதில் வரும் புகையைப் பற்றிய ஜல்லிகள்

ஆ வருது வருது, புகை வருது வருது. அண்ணாச்சி என்னமோ இந்தப் போட்டியில் ஆஸ்திரேலியாவிற்கு பிரச்சனை வருமென்று சொன்னார். எனக்கென்னமோ ஒரு பாதி முடிந்த பின்னர் அப்படித் தோன்றவில்லை. ஆஸ்திரேலியாவின் வெற்றி தொடரும் என்று தான் நினைக்கிறேன். கடைசியாக ஆஸ்திரேலியா எப்பொழுது உலகக்கோப்பைக் கோப்பையில் தோற்றது தெரியுமா, இரண்டு உலகக்கோப்பைக்கு முன்னர் அதாவது. போன உலகக்கோப்பைக்கு முந்தைய உலகக்கோப்பையில்(ஸ்டீவ் வா தலைமையில் ஜெயித்தது) செமி பைனல்ஸ் ஆகயிருக்குமென்று நினைக்கிறேன்(டிராவை கம்பேர் செய்வதாகயிருந்தால்.) இல்லையென்றால் அதற்கும் முன்னர் தோற்றிருக்க வேண்டும்.

எனக்கென்னமோ இந்த உலகக்கோப்பையிலும் ஒரு போட்டியிலும் தோற்கும் என்று தோன்றவில்லை.

——————————

மஹா மட்டமான டெலிகாஸ்டிங் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் சோனி. அந்தக் கொடுமையாவது பரவாயில்லை என்றால் எக்ஸ்ட்ரா இன்னிங்க்ஸ் என்ற பெயரில் நடத்தும் ஒரு டப்பா ஷோ. மந்திரா பேடியையும் அந்தம்மா கொடுக்கும் பிரம்மாதமான நடிப்பையும் பார்க்கவேண்டாமென்றே நான் டாஸ் யார் ஜெயித்தார்கள் என்று கூட பார்க்கவில்லை. ஏழு மணி மேட்சா அப்பத்தான் உள்ள போறது. கடைசி பால் போட்டா வேற பக்கம் வந்திர்றது, இப்படியே போகுது என் உலகக் கோப்பை.

கிரிக்கெட்டைப் பற்றி ஒரு பொம்பளை பேசுவது எனக்கு பிரச்சனை கிடையாது, நானும் என் அக்காவுமே புள்ளி விவரங்களை அடுக்கி பேசுவோம். (சரி வீட்டை விட்டு வெளி நபர்களிலும் கூட இந்த மாதிரி பெண்களுடன் பேசுவதுண்டு கிரிக்கெட்டைப் பற்றி உண்மையான சுவாரசியத்துடன் பேசினால்.) இந்த ஆண்ட்டி ஒன்னுமே புரியாமல் அடித்த ஜல்லி தாங்காமல் போன உலகக்கோப்பையில் விட்டது. ஆண்ட்டி போட்டிருக்கும் டிரெஸ் கலெக்ஷனுக்காகயெல்லாம் பார்க்கிற அளவுக்கு என்னுடைய கலாரசனை இன்னும் மோசமாகவில்லை. உண்மையில் இங்கே தான் இஎஸ்பிஎன்’ஐ ரொம்பவும் மிஸ் செய்றேன்.

எதுக்காக இந்த ஜல்லியென்றால் பொதுவாகவே ஆஸ்திரேலியா மாட்ச் என்றால் ஒன்றையும் மிஸ் செய்யாமல் பார்க்கவேண்டுமென்று விரும்புவேன். இன்று ஆஸ்திரேலியா மற்றும் வெஸ்ட் இண்டீஸ் இடையேயான மாட்சில் மழை பெய்ய வேறுவழியில்லாமல் இந்த ஆண்டியின் ஜல்லியை கேட்க வேண்டியதாயிற்று.

ரொம்ப சீரியஸாக டோனி கிரிக்கும், இயன் செப்பலும் பந்து மற்றும் மட்டையில் தேவைப்படும் தேவைப்பட்ட மாற்றங்களைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது ஆண்ட்டி தனக்கு பிடித்த கலரையெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. பிங்க் கலர் என்பது அமேரிக்க கலாச்சார அல்லது மேற்கத்திய கலாச்சார பெண்ணிய மக்களின் ஒரு டப்பா கலர். நீங்கள் இந்தக் கலரை பெண் குழந்தைகளின் மேல் திணிப்பதைப் பார்க்கலாம். சாதாரணமாக ஒரு பெண் குழந்தைக்கு இந்தக் கலர் பிடித்திருந்தால் ஓக்கே. ஆனால் பள்ளிக் கூடத்திலும், மற்ற ஏற்கனவே திணிக்கப்பட்ட குழந்தைகளாலும் இந்தக் கலர் திணிக்கப்படுகிறது.

தற்சமயம் பெண்களுக்கென்று உருவாகி(பெண் பதிவர்கள் பதிவுகளில் இதன் லிங்கை கட்டாயமாகப் பார்க்கலாம்) ஒரு கலெக்ஷன் எக்ஸெம்மல் பைல் கூட இந்த பிங்க் நிறத்தில் இருந்ததைப் பார்த்து ஒரு புன்முறுவல் என் முகத்தில் படர்ந்தது.

ஆனால் மந்திரா ஆண்ட்டி சொன்ன/சொல்லும் விஷயங்களை அங்குள்ள பெருந்தலைகள் கவனிப்பதில்லை என்பது வேறுவிஷயம்.(Bunch of MCP’s ;-))

ஹைடனின் அற்புதமான ஆட்டம் பார்க்க கண்கொள்ளாக் காட்சி, முதல் சுற்றைப் போலில்லாமல் அளவில் பெரிய மைதானங்கள், ரொம்ப ஸ்லோவான அவுட்பிச். பந்து பேட்டிற்கே வர மாட்டேன் என்கிறது. ஆனாலும் அற்புதமான ஆட்டம், ஆஸ்திரேலியாவின் பேட்ஸ்மேன்கள் தங்கள் வேலையை செய்துவிட்டார்கள். எனக்கென்னமோ மேற்கிந்தியத் தீவுகள் இருநூறு சொச்சம் தான் அடிப்பார்கள் என்று படுகிறது பார்க்கலாம்.

—————————–

இதையெல்லாம் சொல்லிக் காண்பிக்கணும்னு இல்லைன்னாலும் நான் சொன்னது தான் நடந்திருக்கு இல்லையா? இருநூத்தி சம்திங்கிற்கு வெஸ்ட் இண்டீஸ் அவுட் ஆயாச்சு. இன்னுமொறு 100 ரன்கள் வித்தியாசத்தில் வின்.

எனக்கென்னவோ இதுவும் ஒரு ஒன்சைட்டட் வேர்ல்ட் கப்பாகத்தான் இருக்குமென்று நினைக்கிறேன்.